ΜΟΝΗ ΚΑΙ ΜΕ ΠΑΡΕΑ

Βρέθηκα σε έναν τόπο πανέμορφο...
Ήταν σα να βρισκόμουν στον ουρανό.
Σύννεφα πεσμένα ως εκεί που βρισκόμουν.
Η παρέα μου καλή, ευχάριστη, μα με ένα παράπονο συνέχεια...''Που χάθηκες εσύ;''
''Αποζητώ τη μοναξιά'' τους είπα.
Ήμουν σε έναν όμορφο τόπο και εγώ κρατούσα στα χέρια μου τον δικό μου.
Τον κόσμο μου, εμένα, εκείνο που θέλω και εκείνο που δεν έχω.
Εκείνο που κανένα σύννεφο, κανένα ρυάκι και κανένα αγριολούλουδο δεν μπορούσε να με κάνει να το ξεχάσω.
Ηρέμησα λίγο από την φασαρία της καθημερινότητας αλλά οι σκέψεις ήσαν πολλές, πολλές και μπερδεμένες.
Περπατούσα και δεν κουραζόμουν γτ με την παρέα λένε είναι πιο μικρή μια διαδρομή.
Και εγώ είχα παρέα και ας μην ήταν κανένας δίπλα μου.
''Έλα, που χάθηκες πάλι;''
''Έξω είμαι, κοιμηθείτε.''

Η ΑΛΛΑΓΗ...

Η Νεραιδόσκονη…αυτή που αναρωτιόταν για το ποιος κάνει όνειρα,
Αυτή που ευχόταν να μπορέσει κάποια στιγμή να κάνει έστω και ένα.
Ένα όνειρο μέσα στον κόσμο που αυτή έπλασε, μέσα στην ονειροχώρα της.
Και προσπάθησε και κατάφερε να κάνει ένα όνειρο, ένα μεγάλο όνειρο.
Και άνοιξε τα φτερά της και πέταξε ψηλά, τόσο ψηλά που ποτέ άλλοτε δεν είχε τολμήσει.
Έριξε την μαγική της σκόνη και έφτασε σε μέρη που ποτέ ξανά δεν είχε πάει.
Και πήρε χαρά και έδωσε χαρά, δεν ένιωσε όμως να έχει δώσει λύπη, μόνο πήρε.
Κάνοντας όλα αυτά δεν καταλάβαινε πως τα φτερά της κόβονταν σιγά σιγά, τόσο
σιγά που δεν το ένιωσε, παρά έπεσε μια μέρα απότομα και δεν μπόρεσε να ξαναπετάξει.
Δεν λυπήθηκε καθόλου, ίσα ίσα που ένιωσε να δικαιώνεται για μια φορά ακόμα, γιατί αυτό που είχε υποψιαστεί ήταν τελικά πραγματικότητα.
Γιατί η Νεραιδόσκονη είδε πως στον κόσμο του ονείρου της υπήρχαν άνθρωποι που δεν υπολόγιζαν, υπήρχαν άνθρωποι που δεν πρόσφεραν, άνθρωποι που έλεγαν ψέματα ακόμα και σε μια νεράιδα που έδωσε τα πάντα γι αυτούς και άνθρωποι που κοιτούσαν μόνο τους εαυτούς τους.
Και την έκαναν να θυμώσει, την έκαναν να τα βάλει με τον εαυτό της, την έκαναν να κλάψει μέχρι που κατάλαβε ότι δεν το άξιζαν.
Όχι, όχι, χίλιες φορές όχι, δε θα υπάρξει πάλι κανένα όνειρο, δε θα υπάρξει πάλι μια τέτοια νεράιδα.
Θα ζήσει σε μια ζωή που θα μπορεί να νιώθει ότι δεν την χρησιμοποιούν, ότι δεν θα πατήσουν πάνω της, πάνω σε ένα όνειρό της για να κερδίσουν.
Τι ήταν…μια μικρή νεράιδα ήταν και κατάφεραν όχι μόνο να την κάνουν να μην μπορεί να ξαναπετάξει αλλά να νιώσει πως δε θα μπορέσει να δώσει ξανά χαρά.
Τώρα πια ήταν ένα πλάσμα σαν όλα τ’ άλλα και έτσι θα έμενε.
Αποφάσισε να αφήσει την ονειροχώρα, να μην χρησιμοποιήσει πάλι την Νεραιδόσκονη, αποφάσισε να πάει στη γωνιά της σκέψης και να την φωνάζουν Ζωή.
Η γωνιά της σκέψης χωρίς να θέλει κάτι που δεν πρόκειται να πάρει ποτέ και η Ζωή όχι σαν όνομα αλλά σαν επιθυμία.
Αυτό που κατάλαβε περισσότερο η νεράιδα ήταν πως ακόμα και μέσα από ένα όνειρο μπορεί κάποιος να διδαχτεί να μάθει και ας του κόστισε πολύ περισσότερο απ’ όσο περίμενε.
Είπε ‘’τέρμα τα όνειρα, όχι άλλα τέτοια όνειρα’’.
Ακόμα κι αν δεν είχε φτερά, ήταν το ίδιο ευαίσθητη και το σίγουρο ήταν πως δε θα μπορούσε να αντέξει αν της τύχαινε να ζήσει κάτι τέτοιο ξανά.
Είχε πολύ δουλειά… έπρεπε να φτιάξει ένα καινούργιο σπίτι κάπου χαμηλά, στη γη,
να περπατάει ώρες ατελείωτες και να τα βλέπει όλα διαφορετικά.
Έπρεπε να δει πως είναι να ζει σαν άνθρωπος.
Να δει πως φέρονται οι άνθρωποι.
Να δει πολλά, αλλά ήξερε πως ποτέ δε θα τους έμοιαζε γιατί κατά βάθος θα ήταν για πάντα μια νεράιδα.

ΤΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Σκέφτηκα να σου κάνω ένα δώρο,
να στο δώσω με πολύ χαρά και αγάπη.
Ήταν ένα λουλούδι, σπάνιο και πολύ ευαίσθητο.
Σου έδωσα οδηγίες πως να το περιποιήσε.
Σου είπα να το βάλεις στη σκιά, να το ποτίζεις,
να του μιλάς, να του κόβεις τα μαραμένα ανθάκια του
και τα γέρικα φυλλαράκια του.
Σου είπα πως αν κάνεις όλα αυτά θα είναι εκεί για πολύ καιρό,
προσφέροντάς σου την ομορφιά του, το άρωμά του.

Εσύ όμως...

Σταμάτησες να το κοιτάς, ξέχασες να το ποτίσεις
και αυτό μαράζωσε.
Ξέχασες να κλείσεις το παράθυρο και οι ακτίνες του ήλιου
έκαιγαν τα λεπτοκαμωμένα του ανθάκια.
Όταν σε ρώτησα γιατί το κάνεις αυτό, μου είπες πως παλιά είχες ένα λουλούδι που ήθελε μεγάλη περιποίηση και ότι έδινες σε εκείνο το λουλούδι όσα χρειαζόταν αλλά εκείνο ξεράθηκε.
Είπες πως αποφάσισες να κοιτάξεις τον εαυτό σου τώρα πια να μην δίνεις πολύ χρόνο στην φροντίδα άλλων.
Είπες πως προτίμησες να βλέπεις εσύ τον ήλιο να μπαίνει μέσα στο δωμάτιο και δεν σκέφτηκες ότι ενοχλούσε το ευαίσθητο λουλούδι.
Είπες πως ξέχασες να το ποτίσεις γιατί την στιγμή που εκείνο ζητούσε νερό εσύ έκανες κάτι για τον εαυτό σου.

Δεν πειράζει, από την μια ίσως μπορέσεις να το προλάβεις, να μην ξεραθεί.
Από την άλλη αν δε θες μπορείς να μου το δώσεις πίσω το δώρο μου.
Δική σου είναι η απόφαση.

ΠΑΙΧΝΙΔΙ...✿✿✿

Έλα να παίξουμε!

Ναι! το αγαπημένο μας.

Χωρίς ζαβολιές όμως, ναι;

Μία εγώ και μία εσύ

και τώρα και οι δύο μαζί.

Ωραία!

Ώπα, είπαμε όχι ζαβολιές.

Γιατί; Αφού ξέρεις ότι δε μ 'αρέσει.

Κρίμα, νόμιζα πως μπορούσαμε

να είμαστε φίλοι.

Τι να την κάνω την συγνώμη,

είπαμε, τίμια πράγματα.

Αφού στο είπα...

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ♪ ♥✿♥

Η παράσταση αρχίζει.
Ένα έργο με δύο ηθοποιούς.
Τα λόγια λίγα, οι κινήσεις πολλές.
Μοιάζει σαν βουβή ταινία.
Οι πρωταγωνιστές παίζουν τους ρόλους τους,
αυτοσχεδιάζουν, παρασύρονται...

Το έργο τελειώνει.
Μια υπόκλιση από τον έναν...
Χειροκρότημα;
Η αυλαία κλείνει και οι ηθοποιοί
βγάζουν τις μάσκες,
ξεχνούν τους ρόλους,
δεν είναι πια ηθοποιοί.

Περιμένουν την κριτική του έργου
και προς το παρόν κρίνουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους.
Θυμούνται και σκέφτονται,
θυμώνουν και χαίρονται,
βρίσκουν τα λάθη τους, τα σωστά τους
και αναρωτιούνται αν θα ξαναβγούν στη σκηνή
με το ίδιο ή άλλο έργο.
Αν θα ξαναγίνουν ηθοποιοί
ή θα συνεχίσουν απλά να ζουν.

Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ♪ ♥✿♥

Ξεκίνησε η μικρή πεταλούδα για την καθημερινή της βόλτα.
Βρέθηκε σε έναν αγρό με πολλά λουλούδια
άλλα όμορφα και άλλα άσχημα,
άλλα που μοσχοβολούσαν και άλλα όχι.

Ένα από αυτά, το πιο όμορφο απ 'όλα
ήταν εκεί κοντά της και σκέφτηκε να κάτσει πάνω του.
Η μυρωδιά του την ζάλισε, η ομορφιά του την μάγεψε.
Ένιωσε όμορφα κοντά του, άγγιξε τα πέταλά του,
γεύτηκε την γύρη του και για να το ευχαριστήσει για όσα
της πρόσφερε κατέβηκε χαμηλά στον κορμό του και
με τα δάκρυά της το πότισε.

Και είχε αγαπήσει τόσο πολύ αυτό το λουλούδι,
που κάθε μέρα το επισκεπτόταν.
Του μίλησε, του είπε πόσο το αγαπούσε.
Εκείνο δεν μίλησε, δεν μπορούσε, δεν ήθελε ίσως.

Δεν την πείραζε όμως, της έφτανε που το έβλεπε, που το άγγιζε.
Για ένα λυπόταν μόνο...που μια μέρα αυτό το ξεχωριστό λουλούδι
δεν θα το ξανά έβλεπε.

ΣΙΩΠΗ...

Είχε περάσει καιρός, της είχε λείψει.
Και εκείνος το είχε δείξει, του έλειπε.
Αποφάσισε εκείνη να του πει να συναντηθούν.
Πόσος καιρός...πολύς...
Χτυπούσε η καρδιά της...λαχταρούσε.
Την φίλησε, την άγγιξε, την χάιδεψε.
Εκείνη έκανε το ίδιο και με περισσότερο πάθος.
Αυτό ήταν όλο, άρχισε να κλαίει...
''Τι έπαθες;'' την ρώτησε.
''Κάθε φορά που συναντιόμαστε και σε φιλώ, κλαις''
''Δεν σου αρέσει το φιλί μου; δεν σου αρέσει το άγγιγμά μου;
Εκείνη δεν μίλησε, δεν απάντησε, συνέχισε να κλαίει
και εκείνος της σκούπιζε τα δάκρυα και την κοιτούσε
γεμάτος αγάπη και τρυφερότητα.
Έμεινε σιωπηλή και μόνο σκεφτόταν...
Το φιλί του, το άγγιγμά του που τα είχε τόσο σπάνια.
Σκεφτόταν πόσο δυνατά συναισθήματα ένιωθε όταν γινόταν αυτό
και πόσο η υπόλοιπη ζωή της ήταν γεμάτη με άλλα πολλά
σκούρα χρώματα, χωρίς τα φωτεινά, ζωηρά,ερωτικά χρώματα
εκείνης της στιγμής.
Ήξερε πως είχε πια τελειώσει και θα έπρεπε να περιμένει καιρό
για να έρθει η επόμενη.
Δεν του είπε τίποτα, τον άφησε να φύγει
και εκείνη έμεινε πίσω σκουπίζοντας τα τελευταία της δάκρυα...
δεν είχε άλλα.

ΤΟ ΑΝΘΙΣΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

Πριν λίγες μέρες έδωσα μια ευχή σε ένα φίλο.

Του είπα να βρει το ανθισμένο δέντρο του χειμώνα

και να πάρει χαρά από αυτό.

Σκέφτηκα πως είναι μια πολύ καλή σκέψη και ότι θα μπορούσα να κάνω το ίδιο και για τον εαυτό μου.

Βγήκα έξω και άρχισα να το ψάχνω.

Βρήκα άλλα δέντρα που δεν είχαν όχι μόνο άνθη, άλλα ούτε φύλλα, όχι δεν μου αρέσουν αυτά τα δέντρα, δεν θέλω να τα κοιτώ.

Βρήκα δέντρα που είχαν επάνω τους καρπούς, τα θαύμασα!

Τόσα πολλά μα πουθενά αυτό που ζητούσα.

Κάπου πιο πέρα είδα ένα μεγάλο κτήμα με καταπράσινα, γεμάτα φύλλα δέντρα, έψαξα να δω αν ανάμεσά τους υπήρχε και αυτό που έψαχνα.

Τίποτα όμως.

Περπάτησα για ώρα πολύ, ανέβηκα λόφους, πέρασα μονοπάτια και βρέθηκα σε μια ρεματιά.

Ήταν στην άλλη της άκρη, απεναντί μου!

Εκεί, πανέμορφο!

Έκατσα και το χάζεψα...το κοιτούσα για ώρα, είδα ένα έντομο που προσπαθούσε να πάρει λίγη τροφή από τα άνθη του και ζήλεψα...

Δεν μου έφτανε πια μόνο να το κοιτώ, ήθελα να το αγγίξω, να το μυρίσω...

Ζήλεψα εκείνο το μικρό έντομο που μπορούσε να πετάξει και να πάει ως εκεί...

και εγώ;

Πως θα φτάσω ως εκεί;

Πως να περάσω την ρεματιά;

Δεν υπήρχε δρόμος...δεν υπήρχε δύναμη, δεν υπήρχε τρόπος να φτάσω ως εκεί.

Τράβηξα μια φωτογραφία για να το θυμάμαι και κίνησα λυπημένη να γυρίσω πίσω, πίσω στα γνωστά μέρη, στα δικά μου μέρη με τα δέντρα χωρίς άνθη, με τα δέντρα χωρίς φύλλα.

Σκέφτηκα να μην πάω πάλι να το δω, να κοιτώ μόνο την φωτογραφία του και να περιμένω να ανθίσουν αυτά τα δέντρα που είναι κοντά μου,

να πάρω χαρά από αυτά και να μπορώ να κάνω όσα δεν μπόρεσα με εκείνο το ξεχωριστό ...ανθισμένο ...δέντρο.... του χειμώνα.

ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Περπατούσα σ’ ένα δάσος
γεμάτο λουλούδια, ζωάκια και πολύ ηρεμία.
Μπροστά μου συνάντησα ένα μικρό σοκάκι
που είχε κάποια ξεχωριστά αγριολούλουδα.
Θέλησα να το περπατήσω και όσο προχωρούσα
γινόταν ακόμα πιο όμορφο.

Από ένα σημείο και μετά η ομορφιά του χανόταν,
δεν σταμάτησα όμως, ήμουν περίεργη να δω την συνέχεια.
Βρήκα μπροστά μου αγκάθια, ξερά χόρτα
και κλαριά που γρατζουνούσαν τα πόδια και το πρόσωπό μου.

Πονούσα, έκλαιγα αλλά συνέχιζα,
με την ελπίδα πως πάλι θα βγω στο όμορφο δάσος.
Δεν τα κατάφερα όμως και δεν συνέχισα να προσπαθώ,
δεν μπορούσα απλά έκατσα και περίμενα
μήπως έρθει κάποιος να με βγάλει από εκεί.
Ακόμα περιμένω.

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Μπήκα μέσα στην καταιγίδα
Δεν το ήθελα, έγινε από μόνο του
Δεν φοβήθηκα, πάλεψα
Προσπάθησα να μην χάσω την ζωή μου.

Έφτασε η μέρα που η καταιγίδα σταμάτησε
Μέτρησα τις καταστροφές που είχε κάνει
Μάζεψα όσα μπορούσα, κομμάτια σκόρπια

Και τώρα περιμένω να βγει ο ήλιος
Για να συνεχίσω την ζωή μου.