ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ

Σκέψεις που περνούν...

Μια όμορφες και μια άσχημες.

Μια με το χαμόγελο και μια με την λύπη.

Μια με την αισιοδοξία, την προσμονή,

μια με την απογοήτευση και την αποτυχία.

Η ελπίδα που ζει και η ελπίδα που πέθανε.

---

Το μυαλό που γυρίζει και δε σταματά.

μπερδεμένες σκέψεις, ερωτήματα χωρίς απάντηση.

Ερωτήματα που θα μπορούσαν να είχαν απαντηθεί,

απαντήσεις που θα μπορούσαν να βοηθήσουν.

---

Και σκέφτομαι πως ίσως πρέπει εγώ να τις δώσω

και ας είναι και λάθος, φτάνει να ησυχάσω,

να βρω τον εαυτό μου, να βρω την γαλήνη μου,

να ζήσω ξανά όπως πριν.

Σκέψεις που πέρασαν και θα ξαναπεράσουν...

---~~^.^~~^.^---

Με εσένα τα έχω ''βάλει'' και το ξέρεις.

Με εσένα και δεν μπορώ να σε κάνω πέρα.

Γιατί δεν είσαι κάποιο παλιό ρούχο για να το πετάξω,

δεν είσαι ένας γνωστός για να σε ξεχάσω,

δεν είσαι ούτε καν φίλος.

---

Με εσένα τα έχω ''πάρει'' και το ξέρεις.

Στο λέω κάθε μέρα και προσπαθώ να σε αλλάξω.

Στο λέω κάθε μέρα, κάθε ώρα πως δεν σε μπορώ.

Θέλω να φύγεις αλλά ξέρω πως δεν είναι εύκολο.

---

Έτσι ήσουν πάντα...

Έτσι θα μείνεις...

Έτσι θα υπάρχεις μέσα μου

και που ξέρεις, ίσως μια μέρα χάσουμε ο ένας τον άλλον

και τότε χαθήκαμε,

μας ξεχάσανε.

Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ξεκίνησα να παίζω τον δικό μου σκοπό,
τον δικό μας σκοπό.
Διάλεξα τις πιο όμορφες νότες, τις πιο τρυφερές,
αυτές που μας ταίριαζαν.
Ακουγόταν στα αυτιά μας σαν μελωδία, μάθαμε με αυτόν.
Προσθέσαμε χρόνο, αφαιρέσαμε λόγια,
βάλαμε μια αγκαλιά, βγάλαμε ένα δάκρυ.
Κάναμε ότι μπορούσαμε καλύτερο για να μην είναι μόνο ένας σκοπός.
Κάναμε ότι μπορούσαμε για να τον κάνουμε ζωή.

Kαι εκεί που έχω μάθει να ζω, εκεί που παίρνω χαρά,
βλέπω πως κάποιες νότες δεν σου ταιριάζουν και δεν μου ταιριάζουν.
Καταλαβαίνω πως κάποιες από αυτές δε θες να τις ακούς
και άλλες δε θέλω εγώ να ακούω.
Η ζωή που είχα φτιάξει με αυτές τελειώνει σιγά σιγά
και ο σκοπός θα σταματήσει να ακούγεται.

Προσπάθησα αλλά δεν κατάφερα να πάρω.
Προσπάθησα αλλά δεν θέλησες να μου δώσεις.
Κρίμα, ήταν μια πολύ όμορφη μελωδία,
για μένα πανέμορφη.

TI EXΩ ΚΑΝΕΙ;

Ένας κόμπος στο λαιμό...
Ένα βάρος στο στήθος...
Ένα δάκρυ που στέκεται...
και μια κραυγή που θες να βγάλεις
και δεν μπορείς...
Θες όμως να φωνάξεις,
να πεις ...
''τι έχω κάνει;''
*
Και ποιος να σε ακούσει
και ποιος να σε καταλάβει
και ποιος να σου σταθεί.
Ποιος να το κάνει για σένα
όλοι και κανένας.
*

Και ο κόμπος μένει,

το βάρος γίνεται μεγαλύτερο

και το δάκρυ κυλάει όπως κύλησαν τόσα άλλα.

Η κραυγή εκεί όμως, να σε πνίγει περισσότερο,
να σου θυμίζει, να σε πονάει, να μη σ' αφήνει να ησυχάσεις.
*
Αυτή είναι η πληρωμή σου και το ξέρεις.
Ετσι θα είσαι μέχρι να βγάλεις το χρέος σου,
ένα χρέος που θα πληρώνεις για πολύ καιρό,
ίσως και για πάντα.

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΚΟΜΑ...

Σε κοιτώ και κοιτάς αλλού...
Σε αγγίζω και δεν κάνεις το ίδιο.
Σου μιλάω και με κοιτάς...
*

Όλα σε ενδιαφέρουν και τίποτα.
Όλα όπως τα θες και όποτε...
*

Δεν είσαι εσύ, είσαι ένας άλλος.
Δεν είμαστε εμείς...
*
Ότι και να ζήτησα δεν έγινε.
Ότι και να είπα δεν ακούστηκε...
Εσύ εκεί και εγώ εδώ.
Και τι μας χωρίζει;
*
Δεν πλησιάζεις και μένω μόνη.
Ψάχνω να βρω κάτι να κάνω...
Να γεμίσω και εγώ τις ώρες μου,
όπως γεμίζεις και εσύ τις δικές σου.
*
Θα προσπαθήσω...ακόμα μια φορά
κι όπου με βγάλει.

***

Οι σκέψεις που γίνονται επιθυμίες.

Οι επιθυμίες που γίνονται όνειρα.

Τα όνειρα που γίνονται πραγματικότητα.

Η πραγματικότητα που γίνεται λύπη.

Η λύπη που γίνεται δάκρυ.

Το δάκρυ που γίνεται θυμός.

Ο θυμός που γίνεται σιωπή.

Η σιωπή που γίνεται πόνος.

Ο πόνος που γίνεται εφιάλτης.

Ο εφιάλτης που γίνεται φόβος.

Ο φόβος που γίνεται τρόπος.

Ο τρόπος που γίνεται συνήθεια.

Η συνήθεια που γίνεται χαρακτήρας.

Ο χαρακτήρας που γίνεται πράξεις.

Οι πράξεις που γίνονται στιγμές.

Οι στιγμές που γίνονται ζωή.

Η ζωή που διάλεξες εσύ

Η ζωή που έφτιαξες εσύ.

Η ζωή που ονειρεύτηκες και περιμένεις.

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ...☆☆☆

Έμεινε μόνη η Νεραϊδόσκονη.
Μόνη με τις μπερδεμένες της σκέψεις.
Να μην έχει σε κάποιον κάτι να πει.
Να μην υπάρχει έστω ένας να της πει κάτι.
Να την συμβουλέψει, να την νιώσει,
να την μαλώσει έστω, για τα όσα σκέφτεται.
Ίσως να χρειαζόταν και αυτό, μια ''σφαλιάρα'',
έτσι για να ''ξυπνήσει''.
Να βρει τον εαυτό της που έχασε.
Να πάψει να τον ρίχνει τόσο χαμηλά.
Να αποφασίσει και να πράξει.
Να...να...να...κουράστηκα.

ΜΑΣΚΑΡΑΔΕΣ...*•.

Μασκαράδες...
Στολές, πούπουλα, χρώματα.
Μάσκες για να κρύβουν τα μάτια.
Στολές για να αλλάζουν εμάς.
Χορός και κέφι.
Κέφι και ποτό, ματιές και λόγια.



''Σήκω να χορέψουμε''.
''Ωραίο τραγούδι, μου θυμίζει κάτι από τα παλιά''.



Και φεύγεις και έρχεσαι.



''Μην κάθεσαι, σήκω''.
Κάποιος έχει πολύ κέφι, χορεύει ασταμάτητα.



Ξαφνικά τέλος.
Όταν σταματά ο ένας σταματούν όλοι.
Ώρα να φεύγουμε.

Πέρασες όμορφα...χαίρομαι.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΡΩ ♪ ♥✿♥

Φεύγω και έρχομαι.

Ξυπνάω και κοιμάμαι.

Γελάω και κλαίω.

Νευριάζω και ξανά ηρεμώ.

Πλησιάζω και απομακρύνομαι.

Μιλάω και σιωπώ.

___

Δε θέλω να είμαι έτσι.

Θέλω να ξέρω αν μπορώ...

μόνο να γελάω,

μόνο να κλαίω,

μόνο να κοιμάμαι,

μόνο να μένω,

μόνο να φεύγω.

___

Θέλω να ξέρω.

ΣΚΕΨΕΙΣ ♪ ♥✿♥

Σκέψεις...θέλω...

Εγώ και εσύ...οι δυο μας.

Μαζί και χώρια.

Μοναξιά και παρέα.

Μια αγκαλιά μέσα στην βροχή.

Μια ζεστή κουβέντα μέσα στο κρύο.

Η αγάπη μέσα στην ψυχή μας.

Ο χρόνος που περνά και χάνεται.

Σκέψεις...επιθυμώ...

Να μου τραγουδάς ένα γλυκό σκοπό.

Να ονειρευόμαστε το αύριο.

Να μου χαμογελάς και να το νιώθεις.

Να με κρατάς.

Σκέψεις...ονειρεύομαι...

Ένα απαλό σου χάδι.

Ένα γλυκό φιλί.

Ένα ψιθύρισμα στ 'αυτί.

φαντάζομαι...

ΥΠΑΡΧΩ

ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ♪ ♥✿♥

Και είμαι εδώ...ακόμα ζωντανή,
περιμένοντας αυτό που θα ρθει.
Ανησυχώ και λυπάμαι
και κάνω σκέψεις και προσπαθώ.
Σωπαίνω και μετά μιλάω
και ξαφνικά ζητάω.
Και συγκρίνω και νιώθω
και βλέπω
και αισθάνομαι
και αποφασίζω.
Ανησυχώ για κάτι κακό
και μετά το ξεχνάω.
Και η ζωή συνεχίζεται.

ΕΓΩ...; ♪ ♥✿♥

Πάλι...ξανά...μια επανάληψη...

και εγώ να περιμένω, να λαχταρώ, να ...

Όμως όχι, όχι και πάλι, δεν μου έγινε το χατήρι.

Το δικό σου έγινε πάλι.

Και σκέφτομαι και αναρρωτιέμαι...

''Είναι τόσο δύσκολο;''

τι είναι τελικά δεν ξέρω.

Είναι κάποιες στιγμές που νιώθω σαν ένα άβουλο πλάσμα,

ένα πλάσμα που μπορεί να το κάνουν ότι θέλουν,

που δεν έχει γνώμη σε τίποτα,

που δεν έχει δικαίωμα να ζητήσει κάτι.

Βρήκα το θάρρος όμως και το έκανα, στο ζήτησα,

κατόπιν ''εορτής'' αλλά ναι, το έκανα.

Και υποσχέθηκες

και έταξες

και περιμένω.

Θα περιμένω και ως τότε ...

θα δίνω,

θα σκορπώ,

θα ποθώ,

θα λαχταρώ,

θα αντέχω,

θα είμαι εδώ.

ΦΩΣ ♪ ♥✿♥

Τον βλέπεις τον ήλιο κοριτσάκι;

Εκεί, προσπαθεί να έρθει και να φωτίσει την μέρα.

Έρχεται να δώσει φως.

Και ξέρεις κοριτσάκι πως μπορείς να πάρεις και εσύ κάτι από αυτό το φως.

Ξέρεις πως θα σου κάνει καλό.

Και όμως φοβάσαι να το πλησιάσεις...

Φοβάσαι γιατί έχεις μάθει στην συννεφιά.

Ωραία θα είναι...μην σε νοιάζει...

μην ανυσηχείς, δε θα έρθει μετά μπόρα,

δε θα σου κακοφανεί ούτε όταν θα γυρίσεις στην συννεφιά.

Θα έχεις πάρει κάτι από το φως του,

θα έχεις δει κάτι διαφορετικό.

κι ας είσαι μακρυά απο αυτά που έχεις μάθει να υπάρχεις,

από αυτά που θες να υπάρχεις,

από αυτά που αγαπάς.

ΓΡΑΜΜΑΤΑ, ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Έχω καιρό πολύ που τα διάβασα για τελευταία φορα

και ίσως να χρειάζεται να το κάνω πάλι.

Νομίζω πως κάποιες φορές το έχω ανάγκη.

Λέω λοιπόν σήμερα να ανέβω στο πατάρι

και να κατεβάσω μια κούτα με γράμματα.

Να τα διαβάσω πάλι, να θυμηθώ πάλι,

να ζήσω πάλι με τις αναμνήσεις.

Να δω λόγια αγάπης, έρωτα, να θυμηθώ,

να μελαγχoλήσω να δακρύσω.

Να δω τι ονειρευόμουν, τι κατάφερα και τι όχι.

Να δω τι ζητούσες και τι έδωσα.

Να δω τι ζητούσα και τι έδωσες.

Να σε δω, να με δω...

Να σε θυμηθώ, να με θυμηθώ.

ΟΝΕΙΡΑ;

Ποιος κάνει όνειρα;
Όνειρα της ημέρας...για ποιον λόγο;
Για κάτι ψεύτικο που θα δώσει χαρά μόνο στην σκέψη;
Για κάτι που είναι ψεύτικο από μόνο του;
Για να έχω κάτι να κάνω, κάτι να σκέφτομαι;
Και από την άλλη...ποιος είπε ότι μπορώ;
Όνειρα του ύπνου...κάποτε , ναι.
Χαρούμενα, ερωτικά όνειρα που δεν ήθελα να τελειώσουν.
Τώρα σταμάτησαν και αυτά, ακόμα και τα όνειρά μου
όταν κοιμάμαι είναι μπερδεμένες σκέψεις, ακόμα και εκεί
φαίνομαι δειλή, ακόμα και εκεί δεν μπορώ να χαρώ.
Νόμιζα ότι στην ονειροχώρα θα μπορούσα να ονειρευτώ,
νόμιζα πως θα μπορούσα να το κάνω, θα μπορούσα με την νεραιδόσκονη να κάνω
κάτι μαγικό και ίσως να έκανα με λίγες λέξεις γραμμένες από ένα πληκτρολόγιο.
Έμειναν μόνο λέξεις όμως και τίποτα από όλα αυτά δεν έχει να κάνει με την πραγματικότητα.Τελειώνω δίνοντας μια ευχή στον εαυτό μου...δεν θα ευχηθώ να μπορώ να κάνω όνειρα, εύχομαι να μπορέσω να σταματησω να σκέφτομαι ότι δεν μπορώ.

ΠΕΤΑΞΤΕ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ...

Πετάξτε πεταλούδες μου...

κι ας είστε χάρτινες, ψεύτικες.

Σας έκανα άσπρες, λευκές, αισιόδοξες.

Πετάξτε και φέρτε το φως στη συννεφιά μου.

Φέρτε το χρώμα στην καθημερινοτητά μου.

Φέρτε την ομορφιά σας στην ζωή μου.

Πετάξτε.

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ...

Μου λείπει εκείνος ή εκείνη όταν εγώ τους έχω ανάγκη...
Είναι και κάποιες στιγμές που δεν μου λείπει κανένας, θέλω να είμαι μόνη...
Μου λείπει εκείνος όταν θέλω την ζεστή του αγκαλιά...
Μου λείπει το φιλαράκι μου όταν θέλω να του/της πω κάτι, να μιλήσουμε
να με μαλώσει, να με συμβουλέψει...
Μου λείπουν όλοι και κανένας.

ΖΩΗ

Το αύριο το φτιάχνουμε εμείς.
Αρχίζει από το σήμερα,
που όσο όμορφο το κάνουμε
θα το βρούμε να μας περιμένει.

Και αν το σήμερα είναι έτσι,
το χτες θα είναι δυνατό.
Μαζί με αυτό θα είναι δυνατό
και το αύριο, γιατί το παρελθόν
επιστρέφει ξανά και ξανά.

ΘΑΛΑΣΣΑ...

Θυμάμαι εκείνη τη θάλασσα…
Την ήρεμη, γαλήνια θάλασσα
που την ζέσταινε ο ήλιος
και που και που την κουνούσε το αεράκι
και φτιαχνόντουσαν μικρά μικρά κυματάκια.
Σ’ αυτή τη θάλασσα μπορούσα να κολυμπάω
Είχαν δύναμη τα χέρια μου,
Είχε δύναμη η ψυχή μου.

Τώρα ο ήλιος είναι λιγοστός
Και ο αέρας έχει γίνει πολύ δυνατός.
Τα κύματα γίνονται μεγάλα,
τόσο μεγάλα που τα χέρια μου κουράζονται
και η ανάσα μου κόβεται όταν προσπαθώ
να σωθώ από τα τεράστια κύματα.

Βουλιάζω και ξαναβγαίνω στην επιφάνεια
παίρνω μια ανάσα και περιμένω το επόμενο κύμα.
Παλεύω ξανά και ξανά και ξέρω ότι κάποια στιγμή
θα κοπάσει ο αέρας…το ξέρω…

Δύναμη δώσε…
σε σένα το λέω…
σε σένα, κάθε μέρα.

ΨΥΧΗ ΜΟΥ...

Μια λέξη από αυτόν που αγαπάς,

μια γλυκειά κουβέντα, ένα νεύμα, μια ματιά

και η ψυχή σου φτερουγίζει!

Και δεν σε πειράζει αν είναι κάτι που δεν μπορεί να γίνει,

σου φτάνει που την άκουσες, που την είπε

και που ξέρεις πως σε σκέφτεται, που ήταν εκεί.

Αυτές οι στιγμές αξίζουν.