Πριν λίγες μέρες έδωσα μια ευχή σε ένα φίλο.
Του είπα να βρει το ανθισμένο δέντρο του χειμώνα
και να πάρει χαρά από αυτό.
Σκέφτηκα πως είναι μια πολύ καλή σκέψη και ότι θα μπορούσα να κάνω το ίδιο και για τον εαυτό μου.
Βγήκα έξω και άρχισα να το ψάχνω.
Βρήκα άλλα δέντρα που δεν είχαν όχι μόνο άνθη, άλλα ούτε φύλλα, όχι δεν μου αρέσουν αυτά τα δέντρα, δεν θέλω να τα κοιτώ.
Βρήκα δέντρα που είχαν επάνω τους καρπούς, τα θαύμασα!
Τόσα πολλά μα πουθενά αυτό που ζητούσα.
Κάπου πιο πέρα είδα ένα μεγάλο κτήμα με καταπράσινα, γεμάτα φύλλα δέντρα, έψαξα να δω αν ανάμεσά τους υπήρχε και αυτό που έψαχνα.
Τίποτα όμως.
Περπάτησα για ώρα πολύ, ανέβηκα λόφους, πέρασα μονοπάτια και βρέθηκα σε μια ρεματιά.
Ήταν στην άλλη της άκρη, απεναντί μου!
Εκεί, πανέμορφο!
Έκατσα και το χάζεψα...το κοιτούσα για ώρα, είδα ένα έντομο που προσπαθούσε να πάρει λίγη τροφή από τα άνθη του και ζήλεψα...
Δεν μου έφτανε πια μόνο να το κοιτώ, ήθελα να το αγγίξω, να το μυρίσω...
Ζήλεψα εκείνο το μικρό έντομο που μπορούσε να πετάξει και να πάει ως εκεί...
και εγώ;
Πως θα φτάσω ως εκεί;
Πως να περάσω την ρεματιά;
Δεν υπήρχε δρόμος...δεν υπήρχε δύναμη, δεν υπήρχε τρόπος να φτάσω ως εκεί.
Τράβηξα μια φωτογραφία για να το θυμάμαι και κίνησα λυπημένη να γυρίσω πίσω, πίσω στα γνωστά μέρη, στα δικά μου μέρη με τα δέντρα χωρίς άνθη, με τα δέντρα χωρίς φύλλα.
Σκέφτηκα να μην πάω πάλι να το δω, να κοιτώ μόνο την φωτογραφία του και να περιμένω να ανθίσουν αυτά τα δέντρα που είναι κοντά μου,
να πάρω χαρά από αυτά και να μπορώ να κάνω όσα δεν μπόρεσα με εκείνο το ξεχωριστό ...ανθισμένο ...δέντρο.... του χειμώνα.
Ξανά δειλή...
