ΘΥΜΑΜΑΙ

Συνηθίζω να λέω σε διάφορους γνωστούς ότι η μνήμη μου είναι σαν του χρυσόψαρου, μικρή, ίσως όχι τόσο μικρή αλλά το λέω για πλάκα.

Πραγματικά όμως το βλέπω πως δε θυμάμαι κάποια πράγματα, κάποια είτε σημαντικά είτε λιγότερο σημαντικά.

Το έχω δει, το έχω καταλάβει, είναι έντονο τον τελευταίο καιρό και δεν μου αρέσει γιατί δεν ήμουν έτσι.

Ξέρω όμως τι συμβαίνει, γιατί μου συμβαίνει...

Είναι που έχω τόσα πολλά να σκεφτώ, είναι που έχω φορτώσει το μυαλό μου με πολλά και μάλλον δεν μπορεί να τα ''σηκώσει''.

Αυτό που με ενοχλεί όμως πολύ είναι που ξεχνάω κάποια πράγματα που πρέπει να θυμάμαι και θυμάμαι κάποια που πρέπει να ξεχάσω.

Να πως το χρυσόψαρο γίνεται ελέφαντας...!

Και δεν με ενοχλεί μόνο, με νευριάζει κιόλας. Και είμαι σε μια συνεχή προσπάθεια να ξεχάσω και ταυτόχρονα να θυμάμαι. Είναι κουραστικό, είναι ίσως και κάτι πάνω από τις δυνάμεις μου. Δεν σταματώ όμως, πρέπει να συνεχίσω για το καλό, το δικό μου καλό, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που με χρειάζονται, που περιμένουν από μένα, που είμαι ίσως κάτι γι αυτούς.

ΕΠΕΣΑ ΕΞΩ...

Από μικρή θυμάμαι να γίνεται αυτό και δυστυχώς δεν έχει αλλάξει.
Από μικρή θυμάμαι που όταν σκεφτόμουν κάτι πολύ,όταν ονειρευόμουν κάτι πολύ,

όταν το κανόνιζα με το μυαλό μου και έλεγα θα κάνω εκείνο και θα πω αυτό, στο τέλος πάντα δε γινόταν. Είτε δε γινόταν καθόλου ή γινόταν με τελείως διαφορετικό τρόπο. Και η παραμικρή λεπτομέρεια που είχα σκεφτεί δεν τύχαινε, δε γινόταν και αυτό με τσάντιζε γιατί το είχα βάλει σε μια σειρά, είχα σκεφτεί τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις, ήμουν έτοιμη.
---
Αυτό δε σταμάτησε και έτσι την έπαθα και αυτή τη φορά.
Σκέφτηκα, ονειρεύτηκα, κανόνισα για μια φορά ακόμα και πάλι δεν έγινε τίποτα.
Πιστεύω πως αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, όσο ζω θα είναι έτσι, όσο ζω δε θα αλλάξει, εγώ θα σκέφτομαι και αυτό δε θα γίνεται.
---
Καμιά φορά βάζω τον εαυτό μου με το ζόρι να σκεφτεί αυτό που δε θέλω για να γίνει το αντίθετο. Αυτή τη φορά όμως δεν μπόρεσα, ήταν τόσο μεγάλη η επιθυμία μου γι αυτό που περίμενα, που δεν μπόρεσα να το κάνω.
---
Το ξέρω πως στη ζωή δε μας έρχονται όλα όπως τα σχεδιάζουμε, αλλά δεν περίμενα ποτέ ότι θα έφτανα να σκεφτώ τα τελείως αντίθετα σε ποσοστό τόσο μεγάλο.

ΚΑΝΕΙΣ...

Κανείς δεν υπάρχει,

έφυγαν όλοι.

Κανείς δεν ενδιαφέρεται,

αδιαφορούν όλοι.

Κανείς δεν νοιάζεται,

έχουν τα δικά τους.

Κανείς δε ρωτά,

δεν είναι περίεργοι.

Κανείς δεν κοιτά,

δε θέλουν να δουν.

Κανείς δεν μιλά,

προτιμούν τη σιωπή.

Κανείς δεν αποφασίζει,

μάλλον δεν ξέρουν τι.

Κανείς δεν υπάρχει...

ΚΑΝΕΙΣ

ΓΡΑΦΩ...

Ξεκίνησα να γράφω σε αυτή τη σελίδα για να κρύψω τις σκέψεις μου.

Στη συνέχεια έγραψα κάποια λόγια να να τα δουν κάποιοι.

Τώρα το μόνο που κάνω είναι να γράφω, απλά να γράφω και να μην σταματώ, να λέω ότι νιώθω, όχι για να μην τα δει κάποιος ούτε για να τα δει κάποιος άλλος, δεν με ενδιαφέρει πια.

Δεν με ενδιαφέρει γιατί ξέρω πως κανένας δε νοιάζεται για όσα λέω,

έτσι νιώθω αυτή τη στιγμή...

Τα γράφω μόνο για να τα πω στον εαυτό μου με αυτόν τον τρόπο,

να τα γράψω και να νομίζω πως έτσι τα έχω πει σε ένα φίλο, ένα φίλο που πραγματικά νοιάζεται για μένα και θα ήταν μεγάλη του χαρά να μου σταθεί όταν θα του τα έλεγα.

Έναν φίλο, έναν πραγματικό φίλο που αληθινά και πραγματικά σκέφτομαι πως αυτόν τον καιρό δεν έχω ή έχω και δεν μπορώ να το καταλάβω, είτε γιατί δε θέλω είτε γιατί δεν μου έχει δώσει αυτή/ος να το καταλάβω.

Έτσι νιώθω και έτσι γράφω, για μένα και μόνο για μένα.

ΝΟΜΙΖΑ...

Μου μιλούσαν και δεν τους άκουγα.

Με συμβούλευαν και τους αγνοούσα.

Νόμιζα πως ήξερα, νόμιζα πως τα ήξερα όλα.

Νόμιζα πως επειδή δεν ήξεραν δεν είχαν δίκιο.

---

Έκανα και την έξυπνη και τους έλεγα πως δεν είναι έτσι,

έλεγα να σταματήσουν γτ δεν ξέρουν.

Τώρα βλέπω πόσο δίκιο είχαν,

τώρα βλέπω πως έπρεπε να τους είχα ακούσει.

---

Πόσο λάθος έκανα, πόσο μα πόσο...

Και όχι γιατί δεν το είχα κάνει ήδη,

όχι γιατί δεν είχα πάθει όσα είχα πάθει,

αλλά γιατί περίμενα να πάθω κι άλλα.

---

Όσο ζω μαθαίνω και όσο ζω μεγαλώνω.

Μαθαίνω και δεν ξανακάνω τα ίδια λάθη,

μεγαλώνω και ωριμάζω, παύω να κάνω σαν παιδί.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Καλημέρα στο σήμερα.

Καλημέρα στην καινούργια μέρα,

στην ηλιόλουστη μέρα, στη μέρα που όλα ξεκινούν.

Καλημέρα στην ελπίδα που προσπαθεί να γεννηθεί,

στις ηλιαχτίδες που προσπαθούν να περάσουν μέσα μας.

Μια καινούργια μέρα, μια καινούργια αρχή,

μια προσπάθεια , ένας αγώνας

και ποιος ξέρει...και μια χαρά ίσως.

Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Μια ανάρτηση για μια παράσταση που δώθηκε,

όχι για να την θυμάμαι αλλά για να θυμάμαι.

Να θυμάμαι πόσο καλά έπαιξα τον ρόλο μου,

να θυμάμαι πόσο άνθρωπος ήμουν,

να θυμάμαι πόση αγάπη έδωσα,

να θυμάμαι πόσο άσχημα για μένα έκλεισε η αυλαία.

Μια παράσταση που θα μου θυμίζει μόνο τι έμαθα

θα μου θυμίζει τι ένιωσα, τι είδα.

Να τα θυμάμαι και να ξέρω από δω και πέρα

τι κάνω και τι είμαι, να θυμάμαι εμένα.

Αυτό και μόνο αυτό και τίποτε άλλο.

Το έργο έλαβε τέλος,

άλλο ρόλο δεν πρόκειται να παίξω, μου έφτανε αυτός.

Η καριέρα μου σαν ηθοποιός τελείωσε.

Κλείνω τα φώτα της σκηνής

και βγαίνω στο πραγματικό φως της ΖΩΗΣ.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ

Σκέψεις που περνούν...

Μια όμορφες και μια άσχημες.

Μια με το χαμόγελο και μια με την λύπη.

Μια με την αισιοδοξία, την προσμονή,

μια με την απογοήτευση και την αποτυχία.

Η ελπίδα που ζει και η ελπίδα που πέθανε.

---

Το μυαλό που γυρίζει και δε σταματά.

μπερδεμένες σκέψεις, ερωτήματα χωρίς απάντηση.

Ερωτήματα που θα μπορούσαν να είχαν απαντηθεί,

απαντήσεις που θα μπορούσαν να βοηθήσουν.

---

Και σκέφτομαι πως ίσως πρέπει εγώ να τις δώσω

και ας είναι και λάθος, φτάνει να ησυχάσω,

να βρω τον εαυτό μου, να βρω την γαλήνη μου,

να ζήσω ξανά όπως πριν.

Σκέψεις που πέρασαν και θα ξαναπεράσουν...

---~~^.^~~^.^---

Με εσένα τα έχω ''βάλει'' και το ξέρεις.

Με εσένα και δεν μπορώ να σε κάνω πέρα.

Γιατί δεν είσαι κάποιο παλιό ρούχο για να το πετάξω,

δεν είσαι ένας γνωστός για να σε ξεχάσω,

δεν είσαι ούτε καν φίλος.

---

Με εσένα τα έχω ''πάρει'' και το ξέρεις.

Στο λέω κάθε μέρα και προσπαθώ να σε αλλάξω.

Στο λέω κάθε μέρα, κάθε ώρα πως δεν σε μπορώ.

Θέλω να φύγεις αλλά ξέρω πως δεν είναι εύκολο.

---

Έτσι ήσουν πάντα...

Έτσι θα μείνεις...

Έτσι θα υπάρχεις μέσα μου

και που ξέρεις, ίσως μια μέρα χάσουμε ο ένας τον άλλον

και τότε χαθήκαμε,

μας ξεχάσανε.