ALONE

Σου είπα ότι πονάω και εσύ χαμογέλασες…
Σου είπα για τα λόγια σου και εσύ τα αρνήθηκες…
Σε πλησίασα και εσύ απομακρύνθηκες…
Έκανες πως δεν συμβαίνει τίποτα…
Μα ήταν αργά....
Δεν έκανες τίποτα όταν έπρεπε.
Τώρα σου λέω απλά μια καληνύχτα και φεύγω.
Αύριο μια καινούργια μέρα ξημερώνει.
Ας είναι πιο φωτεινή.

Η ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

Bλέπω το ίδιο έργο, ξανά….
με τους ίδιους πρωταγωνιστές…
μόνο που τώρα οι ρόλοι έχουν αλλάξει,
εγώ παίζω τον ρόλο που είχες παίξει εσύ και εσύ τον δικό μου…
και αυτό που εγώ κάποτε το έζησα σαν κωμωδία
τώρα το ζω σαν δράμα.
Και θέλω όχι μόνο να τελειώσει,
αλλά και να έχει όμορφο τέλος και το επόμενο έργο που θα παίξουμε
να έχει όχι μόνο εμάς πρωταγωνιστές
αλλά να είμαστε και στους δεύτερους ρόλους
ακόμα και τους ρόλους των κομπάρσων.
Ένα έργο μόνο μ’ εμάς
σε ένα έργο ερωτικό
που δε θα έχει τέλος.

ΑΓΓΕΛΕ ΜΟΥ

Ακομά κι αν φύγεις

για το γύρω του κόσμου,

θα 'σαι πάντα δικός μου

θα 'μαστε πάντα ΜΑΖΙ.

ΦΑΤΣΟΥΛΕΣ

Aγγελούδια...

Ψυχούλες...

Ξεγνοιασιά...

Ευτυχία...

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ...

Μου λείπει εκείνος ή εκείνη όταν εγώ τους έχω ανάγκη...
Είναι και κάποιες στιγμές που δεν μου λείπει κανένας, θέλω να είμαι μόνη...
Μου λείπει εκείνος όταν θέλω την ζεστή του αγκαλιά...
Μου λείπει το φιλαράκι μου όταν θέλω να του/της πω κάτι, να μιλήσουμε
να με μαλώσει, να με συμβουλέψει...
Μου λείπουν όλοι και κανένας.

ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Περπατούσα σ’ ένα δάσος
γεμάτο λουλούδια, ζωάκια και πολύ ηρεμία.
Μπροστά μου συνάντησα ένα μικρό σοκάκι
που είχε κάποια ξεχωριστά αγριολούλουδα.
Θέλησα να το περπατήσω και όσο προχωρούσα
γινόταν ακόμα πιο όμορφο.

Από ένα σημείο και μετά η ομορφιά του χανόταν,
δεν σταμάτησα όμως, ήμουν περίεργη να δω την συνέχεια.
Βρήκα μπροστά μου αγκάθια, ξερά χόρτα
και κλαριά που γρατζουνούσαν τα πόδια και το πρόσωπό μου.

Πονούσα, έκλαιγα αλλά συνέχιζα,
με την ελπίδα πως πάλι θα βγω στο όμορφο δάσος.
Δεν τα κατάφερα όμως και δεν συνέχισα να προσπαθώ,
δεν μπορούσα απλά έκατσα και περίμενα
μήπως έρθει κάποιος να με βγάλει από εκεί.
Ακόμα περιμένω.

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Μπήκα μέσα στην καταιγίδα
Δεν το ήθελα, έγινε από μόνο του
Δεν φοβήθηκα, πάλεψα
Προσπάθησα να μην χάσω την ζωή μου.

Έφτασε η μέρα που η καταιγίδα σταμάτησε
Μέτρησα τις καταστροφές που είχε κάνει
Μάζεψα όσα μπορούσα, κομμάτια σκόρπια

Και τώρα περιμένω να βγει ο ήλιος
Για να συνεχίσω την ζωή μου.

ΖΩΗ

Το αύριο το φτιάχνουμε εμείς.
Αρχίζει από το σήμερα,
που όσο όμορφο το κάνουμε
θα το βρούμε να μας περιμένει.

Και αν το σήμερα είναι έτσι,
το χτες θα είναι δυνατό.
Μαζί με αυτό θα είναι δυνατό
και το αύριο, γιατί το παρελθόν
επιστρέφει ξανά και ξανά.