Ένας κόμπος στο λαιμό...
Ένα βάρος στο στήθος...
Ένα δάκρυ που στέκεται...
και μια κραυγή που θες να βγάλεις
και δεν μπορείς...
Θες όμως να φωνάξεις,
να πεις ...
''τι έχω κάνει;''
*
Και ποιος να σε ακούσει
και ποιος να σε καταλάβει
και ποιος να σου σταθεί.
Ποιος να το κάνει για σένα
όλοι και κανένας.
*
Και ο κόμπος μένει,
το βάρος γίνεται μεγαλύτερο
και το δάκρυ κυλάει όπως κύλησαν τόσα άλλα.
Η κραυγή εκεί όμως, να σε πνίγει περισσότερο,να σου θυμίζει, να σε πονάει, να μη σ' αφήνει να ησυχάσεις.
*
Αυτή είναι η πληρωμή σου και το ξέρεις.
Ετσι θα είσαι μέχρι να βγάλεις το χρέος σου,
ένα χρέος που θα πληρώνεις για πολύ καιρό,
ίσως και για πάντα.
