Έμεινε μόνη η Νεραϊδόσκονη.Μόνη με τις μπερδεμένες της σκέψεις.Να μην έχει σε κάποιον κάτι να πει.Να μην υπάρχει έστω ένας να της πει κάτι.Να την συμβουλέψει, να την νιώσει,να την μαλώσει έστω, για τα όσα σκέφτεται.Ίσως να χρειαζόταν και αυτό, μια ''σφαλιάρα'',έτσι για να ''ξυπνήσει''.Να βρει τον εαυτό της που έχασε.Να πάψει να τον ρίχνει τόσο χαμηλά.Να αποφασίσει και να πράξει.Να...να...να...κουράστηκα.
Τι να σκεφτώ;Τι να περιμένω;Από την αδιαφορία παίρνει κάποιος κάτι;Από τα λόγια που λέγονται τη μια στιγμή και την άλλη ξεχνιούνται;Από την απουσία;Η μία πλευρά να περιμένει και η άλλη ποτέ να μη δίνει.Η μία πλευρά να μιλάει και η άλλη να σιωπά.Η μία να ζητάει και η άλλη να αδιαφορεί.Να ζητά απεγνωσμένα μια απάντηση,να ζητά ένα σημάδι.Τίποτα όμως, αλλά δεν πειράζει.Και ξέρεις γιατί;Γιατί θα έρθει η ώρα που θα χαθώ και δε θα υπάρχω.Θα έρθει η ώρα που θα πάψω να ενδιαφέρομαι.Θα έρθει η ώρα που δε θα είσαι τόσα πολλά για μένα.Θα είσαι μόνο ότι χρειάζεται.
Μασκαράδες...Στολές, πούπουλα, χρώματα.Μάσκες για να κρύβουν τα μάτια.Στολές για να αλλάζουν εμάς.Χορός και κέφι.Κέφι και ποτό, ματιές και λόγια.''Σήκω να χορέψουμε''.''Ωραίο τραγούδι, μου θυμίζει κάτι από τα παλιά''.Και φεύγεις και έρχεσαι.''Μην κάθεσαι, σήκω''.Κάποιος έχει πολύ κέφι, χορεύει ασταμάτητα.Ξαφνικά τέλος.Όταν σταματά ο ένας σταματούν όλοι.Ώρα να φεύγουμε.Πέρασες όμορφα...χαίρομαι.
