Η ΑΛΛΑΓΗ...

Η Νεραιδόσκονη…αυτή που αναρωτιόταν για το ποιος κάνει όνειρα,
Αυτή που ευχόταν να μπορέσει κάποια στιγμή να κάνει έστω και ένα.
Ένα όνειρο μέσα στον κόσμο που αυτή έπλασε, μέσα στην ονειροχώρα της.
Και προσπάθησε και κατάφερε να κάνει ένα όνειρο, ένα μεγάλο όνειρο.
Και άνοιξε τα φτερά της και πέταξε ψηλά, τόσο ψηλά που ποτέ άλλοτε δεν είχε τολμήσει.
Έριξε την μαγική της σκόνη και έφτασε σε μέρη που ποτέ ξανά δεν είχε πάει.
Και πήρε χαρά και έδωσε χαρά, δεν ένιωσε όμως να έχει δώσει λύπη, μόνο πήρε.
Κάνοντας όλα αυτά δεν καταλάβαινε πως τα φτερά της κόβονταν σιγά σιγά, τόσο
σιγά που δεν το ένιωσε, παρά έπεσε μια μέρα απότομα και δεν μπόρεσε να ξαναπετάξει.
Δεν λυπήθηκε καθόλου, ίσα ίσα που ένιωσε να δικαιώνεται για μια φορά ακόμα, γιατί αυτό που είχε υποψιαστεί ήταν τελικά πραγματικότητα.
Γιατί η Νεραιδόσκονη είδε πως στον κόσμο του ονείρου της υπήρχαν άνθρωποι που δεν υπολόγιζαν, υπήρχαν άνθρωποι που δεν πρόσφεραν, άνθρωποι που έλεγαν ψέματα ακόμα και σε μια νεράιδα που έδωσε τα πάντα γι αυτούς και άνθρωποι που κοιτούσαν μόνο τους εαυτούς τους.
Και την έκαναν να θυμώσει, την έκαναν να τα βάλει με τον εαυτό της, την έκαναν να κλάψει μέχρι που κατάλαβε ότι δεν το άξιζαν.
Όχι, όχι, χίλιες φορές όχι, δε θα υπάρξει πάλι κανένα όνειρο, δε θα υπάρξει πάλι μια τέτοια νεράιδα.
Θα ζήσει σε μια ζωή που θα μπορεί να νιώθει ότι δεν την χρησιμοποιούν, ότι δεν θα πατήσουν πάνω της, πάνω σε ένα όνειρό της για να κερδίσουν.
Τι ήταν…μια μικρή νεράιδα ήταν και κατάφεραν όχι μόνο να την κάνουν να μην μπορεί να ξαναπετάξει αλλά να νιώσει πως δε θα μπορέσει να δώσει ξανά χαρά.
Τώρα πια ήταν ένα πλάσμα σαν όλα τ’ άλλα και έτσι θα έμενε.
Αποφάσισε να αφήσει την ονειροχώρα, να μην χρησιμοποιήσει πάλι την Νεραιδόσκονη, αποφάσισε να πάει στη γωνιά της σκέψης και να την φωνάζουν Ζωή.
Η γωνιά της σκέψης χωρίς να θέλει κάτι που δεν πρόκειται να πάρει ποτέ και η Ζωή όχι σαν όνομα αλλά σαν επιθυμία.
Αυτό που κατάλαβε περισσότερο η νεράιδα ήταν πως ακόμα και μέσα από ένα όνειρο μπορεί κάποιος να διδαχτεί να μάθει και ας του κόστισε πολύ περισσότερο απ’ όσο περίμενε.
Είπε ‘’τέρμα τα όνειρα, όχι άλλα τέτοια όνειρα’’.
Ακόμα κι αν δεν είχε φτερά, ήταν το ίδιο ευαίσθητη και το σίγουρο ήταν πως δε θα μπορούσε να αντέξει αν της τύχαινε να ζήσει κάτι τέτοιο ξανά.
Είχε πολύ δουλειά… έπρεπε να φτιάξει ένα καινούργιο σπίτι κάπου χαμηλά, στη γη,
να περπατάει ώρες ατελείωτες και να τα βλέπει όλα διαφορετικά.
Έπρεπε να δει πως είναι να ζει σαν άνθρωπος.
Να δει πως φέρονται οι άνθρωποι.
Να δει πολλά, αλλά ήξερε πως ποτέ δε θα τους έμοιαζε γιατί κατά βάθος θα ήταν για πάντα μια νεράιδα.