ΣΙΩΠΗ...

Είχε περάσει καιρός, της είχε λείψει.
Και εκείνος το είχε δείξει, του έλειπε.
Αποφάσισε εκείνη να του πει να συναντηθούν.
Πόσος καιρός...πολύς...
Χτυπούσε η καρδιά της...λαχταρούσε.
Την φίλησε, την άγγιξε, την χάιδεψε.
Εκείνη έκανε το ίδιο και με περισσότερο πάθος.
Αυτό ήταν όλο, άρχισε να κλαίει...
''Τι έπαθες;'' την ρώτησε.
''Κάθε φορά που συναντιόμαστε και σε φιλώ, κλαις''
''Δεν σου αρέσει το φιλί μου; δεν σου αρέσει το άγγιγμά μου;
Εκείνη δεν μίλησε, δεν απάντησε, συνέχισε να κλαίει
και εκείνος της σκούπιζε τα δάκρυα και την κοιτούσε
γεμάτος αγάπη και τρυφερότητα.
Έμεινε σιωπηλή και μόνο σκεφτόταν...
Το φιλί του, το άγγιγμά του που τα είχε τόσο σπάνια.
Σκεφτόταν πόσο δυνατά συναισθήματα ένιωθε όταν γινόταν αυτό
και πόσο η υπόλοιπη ζωή της ήταν γεμάτη με άλλα πολλά
σκούρα χρώματα, χωρίς τα φωτεινά, ζωηρά,ερωτικά χρώματα
εκείνης της στιγμής.
Ήξερε πως είχε πια τελειώσει και θα έπρεπε να περιμένει καιρό
για να έρθει η επόμενη.
Δεν του είπε τίποτα, τον άφησε να φύγει
και εκείνη έμεινε πίσω σκουπίζοντας τα τελευταία της δάκρυα...
δεν είχε άλλα.