ΦΩΣ ♪ ♥✿♥

Τον βλέπεις τον ήλιο κοριτσάκι;

Εκεί, προσπαθεί να έρθει και να φωτίσει την μέρα.

Έρχεται να δώσει φως.

Και ξέρεις κοριτσάκι πως μπορείς να πάρεις και εσύ κάτι από αυτό το φως.

Ξέρεις πως θα σου κάνει καλό.

Και όμως φοβάσαι να το πλησιάσεις...

Φοβάσαι γιατί έχεις μάθει στην συννεφιά.

Ωραία θα είναι...μην σε νοιάζει...

μην ανυσηχείς, δε θα έρθει μετά μπόρα,

δε θα σου κακοφανεί ούτε όταν θα γυρίσεις στην συννεφιά.

Θα έχεις πάρει κάτι από το φως του,

θα έχεις δει κάτι διαφορετικό.

κι ας είσαι μακρυά απο αυτά που έχεις μάθει να υπάρχεις,

από αυτά που θες να υπάρχεις,

από αυτά που αγαπάς.

ΣΙΩΠΗ...

Είχε περάσει καιρός, της είχε λείψει.
Και εκείνος το είχε δείξει, του έλειπε.
Αποφάσισε εκείνη να του πει να συναντηθούν.
Πόσος καιρός...πολύς...
Χτυπούσε η καρδιά της...λαχταρούσε.
Την φίλησε, την άγγιξε, την χάιδεψε.
Εκείνη έκανε το ίδιο και με περισσότερο πάθος.
Αυτό ήταν όλο, άρχισε να κλαίει...
''Τι έπαθες;'' την ρώτησε.
''Κάθε φορά που συναντιόμαστε και σε φιλώ, κλαις''
''Δεν σου αρέσει το φιλί μου; δεν σου αρέσει το άγγιγμά μου;
Εκείνη δεν μίλησε, δεν απάντησε, συνέχισε να κλαίει
και εκείνος της σκούπιζε τα δάκρυα και την κοιτούσε
γεμάτος αγάπη και τρυφερότητα.
Έμεινε σιωπηλή και μόνο σκεφτόταν...
Το φιλί του, το άγγιγμά του που τα είχε τόσο σπάνια.
Σκεφτόταν πόσο δυνατά συναισθήματα ένιωθε όταν γινόταν αυτό
και πόσο η υπόλοιπη ζωή της ήταν γεμάτη με άλλα πολλά
σκούρα χρώματα, χωρίς τα φωτεινά, ζωηρά,ερωτικά χρώματα
εκείνης της στιγμής.
Ήξερε πως είχε πια τελειώσει και θα έπρεπε να περιμένει καιρό
για να έρθει η επόμενη.
Δεν του είπε τίποτα, τον άφησε να φύγει
και εκείνη έμεινε πίσω σκουπίζοντας τα τελευταία της δάκρυα...
δεν είχε άλλα.