ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Ζω με τις αναμνήσεις...
Προσπαθώ να θυμάμαι τις χαρούμενες,
αυτές που θα μου φέρουν ένα χαμόγελο στα χείλη
αλλά και στην ψυχή μου.
Κάποιες φορές μου φέρνουν και μια θλίψη...
είναι οι αναμνήσεις που θα μείνουν πάντα εκεί,
δεν πρόκειται να τις ξαναζήσω,
δεν γίνονται πάλι ΖΩΗ,
όσο κι αν το θέλω, όσο κι αν το εύχομαι.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Ήταν μια γιορτή με πολλά πολύχρωμα μπαλόνια,

μια γιορτή που δεν είχα ζήσει ποτέ ξανά στη ζωή μου.

Τόσο όμορφα, τόσο ζωντανά

γεμάτη από κάθε λογής συναισθήματα, έντονη.

Όλοι εκεί, άλλοι πολύ και άλλοι λιγότερο, μα εκεί...

με δυνατή μουσική, γέλια και χορούς.

Κάθε στιγμή ευχόμουν να μην τελειώσει,

ένιωθα πως δε θα κουραστώ.

Και συνέχιζα και όσο την ζούσα,

τόσο μάθαινα μ΄αυτήν,

τόσο δεν μπορούσα χωρίς αυτήν.

Κουράστηκαν όμως οι άλλοι,

αυτοί που την είχαν κάνει τόσο ξεχωριστή.

Ένας, ένας, άρχισαν να φεύγουν

και πέρασε πολύς καιρός ώσπου να καταλάβω

ότι όλα είχαν τελειώσει.