ΕΔΩ ΤΡΙΓΥΡΩ...

Εδώ τριγύρω χωρίς σκοπό, εδώ τριγύρω για να περνάει η ώρα, μια ώρα και δύο και τρεις, όσες χρειάζονται και ας μην αρέσει σε κάποιους.
Αν είχα κάτι καλύτερο να κάνω θα το έκανα, όχι για τους άλλους, για μένα, καλύτερο για να γεμίσουν, καλύτερο για να δω, να ακούσω, να νιώσω.
Μέσα σε σελίδες με ίσως όχι τόσο αστεία παιχνιδάκια γιατί έχουν να δώσουν όσα δεν περιμένει κάποιος έξω από αυτά.
Κάνοντας λάθη και επαναλαμβάνοντάς τα χωρίς να μπορώ να το αλλάξω.
Λάθη από την έλειψη δύναμης και αντοχής.
Λάθη από την αναζήτηση κάτι άλλου.
Λάθη για τους άλλους και σωστό για εμένα.
Κι όταν βρεθεί μια μικρή σπίθα δύναμης και αντοχής έρχεται η απογοήτευση από την ανακάλυψη ότι δεν υπάρχει αυτό που με ενδιαφέρει πραγματικά.
Αν διαβάσει κάποιος όσα γράφω φαντάζομαι πως δε θα καταλάβει ούτε γιατί μιλάω αλλά και γιατί τα γράφω.
Κι εγώ ακόμα ανναρωτιέμαι και προσπαθώ να τα βάλω σε μια σειρά.
Είναι τόσες πολλές οι σκέψεις και τόσο πεσμένη η διάθεση που ίσως να μη μπορώ να το κάνω.
Θα το αφήσω έτσι λοιπόν και ας μη θυμάμαι σε λίγο καιρό και γτ ακριβώς μιλούσα και με την ελπίδα να μπορέσω κάποια στιγμή να γράψω κάτι που να βγάζει νόημα.

ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ...

Όλα μπήκαν σε σειρά ή έτσι φαίνονται απλά...

Όλα όπως πρέπει και όπως διατάζει η ζωή...

Όλα για όλους εκτός από τους εαυτούς μας...

Όλα με αξιοπρέπεια και καλοσύνη...

Όλα για το κοινό καλό...

Τι μένει άραγε;

Αυτός ο πόνος που κάποιες φορές έρχεται και μας ''τρώει;''

Αυτός που μας κάνει από τη μια στιγμή στην άλλη

να γινόμαστε άλλοι άνθρωποι;

Ή μήπως μένει η ελπίδα;

Αλλά και πάλι για τι να ελπίζουμε...

Να φύγει ο πόνος;

Να μην αισθανόμαστε;

Να ξεχάσουμε;

Όλα και τίποτα.

Δυστυχώς ένα τίποτα...