Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΕΛΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΕΛΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

22.4.09

ΘΑ ΦΥΓΩ...



Θα φύγω...

Πλησιάζει η ώρα που θα αποχωρίσω...

Θα αποχωρίσω από το ψέμα που υπάρχει.

Από αυτό που εγώ έπλασα σαν αλήθεια.

Μια αλήθεια που εσύ δεν βλέπεις

ή που δε θες να δεις

ή που βλέπεις

ή δε θες να παραδεχτείς και να την νιώσεις,

ή...ή...ή...

Πολλά ή που δεν αντέχω, πολλά ή που δεν περίμενα να υπάρχουν, πολλά ή που τα χαλάνε όλα.

Θα φύγω...όσο κι αν με πονάει, θα φύγω όσο κι αν δε θέλω...

Αλλά δε γίνεται αλλιώς, δεν μπορεί να δίνει μόνο ο ένας, δεν μπορεί να συνεχίσει να δίνει χωρίς να παίρνει και αυτός κάτι.

Γι' αυτό σου λέω, δώσε μου αν έχεις, δώσε μου αν θες, έστω και για λίγο και μετά θα φύγω.

Θα φύγω μακρυά από τις σκέψεις, μακρυά από τα ψέματα, μακρυά από όλα όσα δεν μου δίνουν ζωή.

Θα φύγω από ότι έπλασα, θα το χαλάσω, θα φτιάξω αυτό που θες εσύ και με αυτό θα ζήσω.

Μα κάνε μου αυτή τη χάρη, στο λέω και πάλι, δώσε μου αν έχεις, ίσως να μην προλάβεις.

14.4.09

ΜΑΤΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ


Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους που ζουν την κάθε στιγμή
και την απολαμβάνουν.
Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να προσφέρουν.
***
Kάποιον που αντί να πιεί λαίμαργα το κρασί του,
το μυρίζει, το γυρίζει στο στόμα του μέχρι να καταλάβει καλά την γεύση του.
***
Κάποιον που μιλάει σε ένα λουλούδι, το κοιτά, το θαυμάζει και το φροντίζει,
αντί να το βάλει σε μία άκρη και να του ρίχνει νερό όταν δει ότι έχει μαραζώσει.
***
Κάποιον που κάνει την βόλτα του και γνωρίζει το μέρος απ' όπου περνά
και όχι βιαστικά να το διασχίζει.
***
Kάποιον που συναντά ένα πληγωμένο ζώο
και σταματά για να το φροντίσει
και δεν το προσπερνά σα να μην είδε τίποτα.
***
Μα πάνω απ' όλα όταν βλέπω κάποιον
να κάνει όλα αυτά που μου αρέσουν σε έναν

ΑΝΘΡΩΠΟ.
***
Έναν άνθρωπο που έχει την ανάγκη
να τον φροντίσουν,
να τον θαυμάσουν,
να του μιλήσουν,
να τον γνωρίσουν,
να τον χαϊδέψουν,
να τον μυρίσουν,
να τον απολαύσουν.
***
Και όλα αυτά να δίνονται σε αυτούς
που τα έχουν πραγματικά ανάγκη
και τα ζητάνε αλλά δεν βρίσκεται κανείς να τους τα δώσει.
***
Μα ποτέ από οίκτο, ποτέ από συμφέρον,
ποτέ για να καλύψουν δικές τους ανάγκες,
παρά μόνο γιατί πραγματικά το θέλουν
χωρίς να περιμένουν τίποτα να τους δωθεί πίσω.


17.3.09

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ

Αναρωτιέμαι...
Πόσο δύσκολο είναι για κάποιον,
να σου ρίξει μια γλυκιά ματιά,
να σου δώσει ένα χάδι,
να σου πει έναν καλό λόγο,
μια γλυκιά κουβέντα
να δείχνει πως κάτι αισθάνεται και αυτός για σένα.
Να σου χαμογελάσει, να σε κοιτάξει στα μάτια
και να δεις μέσα τους ότι ζητάς,
ότι θα μπορούσαν χίλιες λέξεις να πουν.
Να περιμένεις να πει αυτό που εσύ εύχεσαι
και να μην το ακούς ποτέ.
Να ξεκινάει να πει κάτι και να σκέφτεσαι
πως τώρα θα πει κάτι για σένα,
αλλά πάλι να μην είναι έτσι.
Μπορεί κάποιος να αντέξει έτσι;
Εγώ δεν μπορώ.

26.2.09

......................................ⓛⓞⓥⓔ


Τι να σκεφτώ;
Τι να περιμένω;
Από την αδιαφορία παίρνει κάποιος κάτι;
Από τα λόγια που λέγονται τη μια στιγμή και την άλλη
ξεχνιούνται;
Από την απουσία;

Η μία πλευρά να περιμένει και η άλλη ποτέ να μη δίνει.
Η μία πλευρά να μιλάει και η άλλη να σιωπά.
Η μία να ζητάει και η άλλη να αδιαφορεί.
Να ζητά απεγνωσμένα μια απάντηση,
να ζητά ένα σημάδι.

Τίποτα όμως, αλλά δεν πειράζει.
Και ξέρεις γιατί;
Γιατί θα έρθει η ώρα που θα χαθώ και δε θα υπάρχω.
Θα έρθει η ώρα που θα πάψω να ενδιαφέρομαι.
Θα έρθει η ώρα που δε θα είσαι τόσα πολλά για μένα.
Θα είσαι μόνο ότι χρειάζεται.






21.2.09

ΚΑΡΑΒΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ☆♥♡

Κοιτούσα...ένιωθα.
Περνούσαν καράβια από εκείνη
την ήρεμη θάλασσα.

Άλλα όμορφα, καινούργια, περιποιημένα
και ήθελα να μπω σε ένα από αυτά και να φύγω.
Άλλα όμως άσχημα και ταλαιπωρημένα,
με τη σκουριά να τα ''τρώει''
και που ποτέ δε θα ήθελα να ταξιδέψω μαζί τους.

Περνούσαν από μπροστά μου, αλλά κανένα δεν σταματούσε.
έτσι...για να ξέρω ποιο τελικά μου αξίζει να πάρω.

Με τι θα ταξιδέψω,
με τι θα νιώσω,
με τι θα ονειρευτώ.





20.2.09

ΣΙΩΠΩ...♥✿♥


Περιμένεις κάτι να πω;

Όχι, δε θα σου κάνω το χατήρι.

Γιατί οι λέξεις πονάνε, το ξέρω,

το έχω νιώσει, από εσένα…

Και εγώ έχω μάθει να σιωπώ,

καλύτερα να σιωπώ παρά να κάνω

όσους αγαπώ να πονάνε.

Σιωπηλή όπως πάντα, με το βλέμμα χαμηλό.

Η σκέψη εκεί και…

άδικα περιμένεις.