Η ΤΙΜΩΡΙΑ

Έκανα ότι μπορούσα, έκανα όσα περισσότερα μπορούσα,

προσπάθησα να τιμωρήσω τον εαυτό μου μέσα σε αυτό που διάλεξα να ζήσω.

Έκανα πάρα πολλά, έψαχνα και έβρισκα κι άλλα μέχρι που κουράστηκα.

Έδωσα την καληνύχτα μου με ένα φιλί στο καθένα και έκατσα.

Αύριο η τιμωρία συνεχίζεται, εδώ και πάλι εδώ, στο μαγαζάκι με τα σκοροφαγωμένα έπιπλα μέχρι να βρω κάτι που να με κάνει να θέλω να τα φτιάξω.

Αύριο θα πήγαινα μια βόλτα, θα έβλεπα τους φίλους μου,

κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσα να γελάσω κιόλας με όσα θα μου έλεγαν, αλλά διάλεξα να μην τους δω, δεν ήθελα να με δουν έτσι και ήθελα να συνεχίσω να τιμωρώ τον εαυτό μου.

Κάποια στιγμή το ξέρω πως θα μου περάσει, θα πιστεύω πως έχω τιμωρηθεί αρκετά και θα σταματήσω να το κάνω αυτό στον εαυτό μου.

Ως τότε όμως θα έχω κάνει πολλά και σε μένα και στους γύρω μου.

Δυστυχώς έτσι θα γίνει, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, πρέπει να το κάνω για όσα έκανα ως τώρα.

ΤΕΛΕΙΩΣΑ

Μέσα σε μία μέρα ξεπούλησα ότι είχα και δεν είχα.

Έβγαλα σε τιμή ευκαιρίας την αξιοπρέπεια , την ανθρωπιά, την εμπιστοσύνη και την περιφάνεια.

Στο καλαθάκι με τον σωρό υπήρχαν η αγάπη, η χαρά, η ελπίδα, η φαντασία, ο έρωτας και η ευαισθησία.

Κρέμασα ψηλά και έβαλα μεγάλη ταμπέλα με την πολύ καλή τιμή για να την δουν όλοι και να αγοράσουν γρήγορα την ελευθερία.

Και ότι είδα ότι δεν πουλιόταν το χάρισα.

Έδινα στους περαστικούς λόγια της ψυχής μου, είδα κάποιον να τα πετάει λίγο πιο πέρα αλλά δεν με πείραξε.

Χάρισα, έδωσα, ξεπούλησα.

Το μαγαζάκι μου έκλεισε, έμειναν μόνο μέσα κάτι παλιά σκοροφαγωμένα έπιπλα.

Με αυτά θα μείνω και εκεί, δεν έχω πουθενά αλλού να πάω και ούτε και θέλω.

Έμαθα σε αυτό το μαγαζάκι και δεν μπορώ να πάω αλλού, θα μείνω και ίσως βρω το κουράγιο κάποια στιγμή ή να φτιάξω τα επιπλά μου ή να το ανοίξω πάλι.

Κλείδωσα τις πόρτες, κατέβασα τα ρολά και έγραψα σε ένα μικρό χαρτάκι...

ΤΕΛΕΙΩΣΑ

ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Φαντασία μου....
Εσύ, σαν παραμύθι μιας άλλης εποχής.
Εσύ, σαν φωτεινό παράθυρο, ηλιόλουστο.
Εσύ, σαν μάγισσα με μεταμορφώνεις.

Φαντασία μου...
Πόσα ακόμα θα πλάσεις;
Πόσο ακόμα θα είσαι εδώ;
Πόσο και πως να σε αντέξω;

Φαντασία μου...
Μήπως σε χρειάζομαι τελικά; Μάλλον ναι, αλλιώς θα σε είχα αφήσει, θα σε έκανα πέρα και δε έφτιαχνα ιστορίες, δε θα πετούσα ψηλά και ας ξέρω πως θα πέσω πάλι απότομα.
Ας είσαι εδώ, να σε έχω σαν ένα όμορφο νυχτερινό όνειρο, ένα όνειρο που θα δω και θα ξυπνήσω πάλι μπροστά στην πραγματικότητα.
Πλάσε πύργους, πρίγκιπες και ξωτικά, πλάσε ανθισμένα παρτέρια κάνε ένα όμορφο παραμύθι και μετά θα ξυπνήσω.