ΤΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Σκέφτηκα να σου κάνω ένα δώρο,
να στο δώσω με πολύ χαρά και αγάπη.
Ήταν ένα λουλούδι, σπάνιο και πολύ ευαίσθητο.
Σου έδωσα οδηγίες πως να το περιποιήσε.
Σου είπα να το βάλεις στη σκιά, να το ποτίζεις,
να του μιλάς, να του κόβεις τα μαραμένα ανθάκια του
και τα γέρικα φυλλαράκια του.
Σου είπα πως αν κάνεις όλα αυτά θα είναι εκεί για πολύ καιρό,
προσφέροντάς σου την ομορφιά του, το άρωμά του.

Εσύ όμως...

Σταμάτησες να το κοιτάς, ξέχασες να το ποτίσεις
και αυτό μαράζωσε.
Ξέχασες να κλείσεις το παράθυρο και οι ακτίνες του ήλιου
έκαιγαν τα λεπτοκαμωμένα του ανθάκια.
Όταν σε ρώτησα γιατί το κάνεις αυτό, μου είπες πως παλιά είχες ένα λουλούδι που ήθελε μεγάλη περιποίηση και ότι έδινες σε εκείνο το λουλούδι όσα χρειαζόταν αλλά εκείνο ξεράθηκε.
Είπες πως αποφάσισες να κοιτάξεις τον εαυτό σου τώρα πια να μην δίνεις πολύ χρόνο στην φροντίδα άλλων.
Είπες πως προτίμησες να βλέπεις εσύ τον ήλιο να μπαίνει μέσα στο δωμάτιο και δεν σκέφτηκες ότι ενοχλούσε το ευαίσθητο λουλούδι.
Είπες πως ξέχασες να το ποτίσεις γιατί την στιγμή που εκείνο ζητούσε νερό εσύ έκανες κάτι για τον εαυτό σου.

Δεν πειράζει, από την μια ίσως μπορέσεις να το προλάβεις, να μην ξεραθεί.
Από την άλλη αν δε θες μπορείς να μου το δώσεις πίσω το δώρο μου.
Δική σου είναι η απόφαση.