ΚΑΡΑΒΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ☆♥♡

Κοιτούσα...ένιωθα.

Περνούσαν καράβια από εκείνη

την ήρεμη θάλασσα.

Άλλα όμορφα, καινούργια, περιποιημένα

και ήθελα να μπω σε ένα από αυτά και να φύγω.

Άλλα όμως άσχημα και ταλαιπωρημένα,

με τη σκουριά να τα ''τρώει''

και που ποτέ δε θα ήθελα να ταξιδέψω μαζί τους.

Περνούσαν από μπροστά μου, αλλά κανένα δεν σταματούσε.

έτσι...για να ξέρω ποιο τελικά μου αξίζει να πάρω.

Με τι θα ταξιδέψω,

με τι θα νιώσω,

με τι θα ονειρευτώ.

ΣΙΩΠΩ...♥✿♥

Περιμένεις κάτι να πω;

Όχι, δε θα σου κάνω το χατήρι.

Γιατί οι λέξεις πονάνε, το ξέρω,

το έχω νιώσει, από εσένα…

Και εγώ έχω μάθει να σιωπώ,

καλύτερα να σιωπώ παρά να κάνω

όσους αγαπώ να πονάνε.

Σιωπηλή όπως πάντα, με το βλέμμα χαμηλό.

Η σκέψη εκεί και…

άδικα περιμένεις.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΡΩ ♪ ♥✿♥

Φεύγω και έρχομαι.

Ξυπνάω και κοιμάμαι.

Γελάω και κλαίω.

Νευριάζω και ξανά ηρεμώ.

Πλησιάζω και απομακρύνομαι.

Μιλάω και σιωπώ.

___

Δε θέλω να είμαι έτσι.

Θέλω να ξέρω αν μπορώ...

μόνο να γελάω,

μόνο να κλαίω,

μόνο να κοιμάμαι,

μόνο να μένω,

μόνο να φεύγω.

___

Θέλω να ξέρω.

ΣΚΕΨΕΙΣ ♪ ♥✿♥

Σκέψεις...θέλω...

Εγώ και εσύ...οι δυο μας.

Μαζί και χώρια.

Μοναξιά και παρέα.

Μια αγκαλιά μέσα στην βροχή.

Μια ζεστή κουβέντα μέσα στο κρύο.

Η αγάπη μέσα στην ψυχή μας.

Ο χρόνος που περνά και χάνεται.

Σκέψεις...επιθυμώ...

Να μου τραγουδάς ένα γλυκό σκοπό.

Να ονειρευόμαστε το αύριο.

Να μου χαμογελάς και να το νιώθεις.

Να με κρατάς.

Σκέψεις...ονειρεύομαι...

Ένα απαλό σου χάδι.

Ένα γλυκό φιλί.

Ένα ψιθύρισμα στ 'αυτί.

φαντάζομαι...

ΥΠΑΡΧΩ

ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ♪ ♥✿♥

Και είμαι εδώ...ακόμα ζωντανή,
περιμένοντας αυτό που θα ρθει.
Ανησυχώ και λυπάμαι
και κάνω σκέψεις και προσπαθώ.
Σωπαίνω και μετά μιλάω
και ξαφνικά ζητάω.
Και συγκρίνω και νιώθω
και βλέπω
και αισθάνομαι
και αποφασίζω.
Ανησυχώ για κάτι κακό
και μετά το ξεχνάω.
Και η ζωή συνεχίζεται.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ♪ ♥✿♥

Η παράσταση αρχίζει.
Ένα έργο με δύο ηθοποιούς.
Τα λόγια λίγα, οι κινήσεις πολλές.
Μοιάζει σαν βουβή ταινία.
Οι πρωταγωνιστές παίζουν τους ρόλους τους,
αυτοσχεδιάζουν, παρασύρονται...

Το έργο τελειώνει.
Μια υπόκλιση από τον έναν...
Χειροκρότημα;
Η αυλαία κλείνει και οι ηθοποιοί
βγάζουν τις μάσκες,
ξεχνούν τους ρόλους,
δεν είναι πια ηθοποιοί.

Περιμένουν την κριτική του έργου
και προς το παρόν κρίνουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους.
Θυμούνται και σκέφτονται,
θυμώνουν και χαίρονται,
βρίσκουν τα λάθη τους, τα σωστά τους
και αναρωτιούνται αν θα ξαναβγούν στη σκηνή
με το ίδιο ή άλλο έργο.
Αν θα ξαναγίνουν ηθοποιοί
ή θα συνεχίσουν απλά να ζουν.