Η ΤΙΜΩΡΙΑ

Έκανα ότι μπορούσα, έκανα όσα περισσότερα μπορούσα,

προσπάθησα να τιμωρήσω τον εαυτό μου μέσα σε αυτό που διάλεξα να ζήσω.

Έκανα πάρα πολλά, έψαχνα και έβρισκα κι άλλα μέχρι που κουράστηκα.

Έδωσα την καληνύχτα μου με ένα φιλί στο καθένα και έκατσα.

Αύριο η τιμωρία συνεχίζεται, εδώ και πάλι εδώ, στο μαγαζάκι με τα σκοροφαγωμένα έπιπλα μέχρι να βρω κάτι που να με κάνει να θέλω να τα φτιάξω.

Αύριο θα πήγαινα μια βόλτα, θα έβλεπα τους φίλους μου,

κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσα να γελάσω κιόλας με όσα θα μου έλεγαν, αλλά διάλεξα να μην τους δω, δεν ήθελα να με δουν έτσι και ήθελα να συνεχίσω να τιμωρώ τον εαυτό μου.

Κάποια στιγμή το ξέρω πως θα μου περάσει, θα πιστεύω πως έχω τιμωρηθεί αρκετά και θα σταματήσω να το κάνω αυτό στον εαυτό μου.

Ως τότε όμως θα έχω κάνει πολλά και σε μένα και στους γύρω μου.

Δυστυχώς έτσι θα γίνει, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, πρέπει να το κάνω για όσα έκανα ως τώρα.

ΤΕΛΕΙΩΣΑ

Μέσα σε μία μέρα ξεπούλησα ότι είχα και δεν είχα.

Έβγαλα σε τιμή ευκαιρίας την αξιοπρέπεια , την ανθρωπιά, την εμπιστοσύνη και την περιφάνεια.

Στο καλαθάκι με τον σωρό υπήρχαν η αγάπη, η χαρά, η ελπίδα, η φαντασία, ο έρωτας και η ευαισθησία.

Κρέμασα ψηλά και έβαλα μεγάλη ταμπέλα με την πολύ καλή τιμή για να την δουν όλοι και να αγοράσουν γρήγορα την ελευθερία.

Και ότι είδα ότι δεν πουλιόταν το χάρισα.

Έδινα στους περαστικούς λόγια της ψυχής μου, είδα κάποιον να τα πετάει λίγο πιο πέρα αλλά δεν με πείραξε.

Χάρισα, έδωσα, ξεπούλησα.

Το μαγαζάκι μου έκλεισε, έμειναν μόνο μέσα κάτι παλιά σκοροφαγωμένα έπιπλα.

Με αυτά θα μείνω και εκεί, δεν έχω πουθενά αλλού να πάω και ούτε και θέλω.

Έμαθα σε αυτό το μαγαζάκι και δεν μπορώ να πάω αλλού, θα μείνω και ίσως βρω το κουράγιο κάποια στιγμή ή να φτιάξω τα επιπλά μου ή να το ανοίξω πάλι.

Κλείδωσα τις πόρτες, κατέβασα τα ρολά και έγραψα σε ένα μικρό χαρτάκι...

ΤΕΛΕΙΩΣΑ

ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Φαντασία μου....
Εσύ, σαν παραμύθι μιας άλλης εποχής.
Εσύ, σαν φωτεινό παράθυρο, ηλιόλουστο.
Εσύ, σαν μάγισσα με μεταμορφώνεις.

Φαντασία μου...
Πόσα ακόμα θα πλάσεις;
Πόσο ακόμα θα είσαι εδώ;
Πόσο και πως να σε αντέξω;

Φαντασία μου...
Μήπως σε χρειάζομαι τελικά; Μάλλον ναι, αλλιώς θα σε είχα αφήσει, θα σε έκανα πέρα και δε έφτιαχνα ιστορίες, δε θα πετούσα ψηλά και ας ξέρω πως θα πέσω πάλι απότομα.
Ας είσαι εδώ, να σε έχω σαν ένα όμορφο νυχτερινό όνειρο, ένα όνειρο που θα δω και θα ξυπνήσω πάλι μπροστά στην πραγματικότητα.
Πλάσε πύργους, πρίγκιπες και ξωτικά, πλάσε ανθισμένα παρτέρια κάνε ένα όμορφο παραμύθι και μετά θα ξυπνήσω.

ΥΠΟΣΧΕΣΗ

Έδωσα υπόσχεση, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να συνεχίσω.
Είπα να κάνω μια καινούργια αρχή, να πάρω χαρά.
Ξεκίνησα με πολύ διάθεση, θυμάμαι ήταν μεσημέρι,
Το είχα βάλει σκοπό και ξεκίνησα, έκανα το ένα, έκανα το άλλο, χαιρόμουν τον εαυτό μου που τον έβλεπα να είναι τόσο χαρούμενος, το είχα αποφασίσει.
Είπα γελώντας: ’’Καλά, τόσο εύκολο ήταν;’’
Δεν ήταν όμως, γέλασα αλλά γελάστηκα κιόλας.
Η υπόσχεση παρέμεινε στο μυαλό μου, η δύναμη δεν ξέρω αν υπάρχει.
Η δύναμη για να τα βγάλω πέρα, να κάνω όσα θέλω και να πω αυτά που θεωρώ σωστά.
Αυτά που έφυγαν, που σταμάτησαν αλλά στην ουσία συνεχίζονται.
Νόμιζα πως είναι εύκολο να πηγαίνει κάποιος μπροστά, αλλά δυστυχώς όσα έχουμε κάνει δεν περνάνε τόσο εύκολα.

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ

Σας κλείδωσα, σας έβαλα σε ένα δωμάτιο βαθιά στο πίσω μέρος του μυαλού μου.
Σε ένα δωμάτιο σκοτεινό, υγρό και στενάχωρο.
Σας κλείδωσα αλλά δεν πέταξα το κλειδί.
Κάπου κάπου μπαίνω στον πειρασμό και πάω και ξεκλειδώνω την πόρτα και την ανοίγω λίγο να δω ότι έχει μέσα.
Ευτυχώς όμως βρίσκω την δύναμη και την ξανακλείνω.
Την ξανακλείνω απότομα, έτσι όπως την άνοιξα.
Το ξέρω πως δεν μου κάνει καλό.
Το ξέρω πως δεν πρέπει να κοιτάω μέσα και πιστεύω, ελπίζω και εύχομαι να τα καταφέρω.
Αυτό που με κάνει όμως να χαίρομαι λιγάκι, είναι που όταν ανοίγω εκείνη την πόρτα βλέπω πως όσα είχα βάλει εκεί μέσα όσο πάνε και λιγοστεύουν.
Λιγοστεύουν μέρα με τη μέρα, λίγο λίγο.
Μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή που θα αδειάσει και αν δεν αδειάσει, τουλάχιστον να μην παίρνω τον δρόμο προς τα κει.

Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ ΕΝΑ ΓΙΑΤΙ

......^^^^^......

Άρχισα να ψάχνω για τα χρώματα που θέλω.
Αυτά που έχω τόση ανάγκη.
Βρήκα ένα, ένα όχι και τόσο αγαπημένο αλλά έντονο.
Το πήρα και το ‘’φόρεσα’’ το έκανα δικό μου.
Χάρηκα τόσο πολύ, μου ταίριαζε, μου έκανε καλό.
Το κράτησα και βγήκα στον ήλιο, να το δει κι αυτός και να χαρεί μαζί μου.
Δεν ξέρω το γιατί, αλλά ο ήλιος αντί να χαρεί θύμωσε μαζί μου.
Έκανε το χρώμα μου να ξεθωριάσει και από το έντονο χρώμα του έμεινε μόνο ένα ξεθωριασμένο, ένα μουντό και άσχημο χρώμα.
Ναι, είπα ότι θέλω όλα τα χρώματα που υπάρχουν, όλα μα όλα και τα μουντά και τα ξεθωριασμένα αλλά πιο πολύ θέλω τα έντονα και η απογοήτευσή μου ήταν πολύ μεγάλη που ο ήλιος δε χάρηκε για το χρώμα που βρήκα.

Τώρα αν βρω κάποιο άλλο πρέπει να σκεφτώ αν θα βγω έξω να του το δείξω και να δω αν θα μου φερθεί πιο καλά ή αν θα το κρατήσω έτσι όπως είναι και θα μείνω για πάντα κλεισμένη μέσα.

ΧΡΩΜΑΤΑ

Τελείωσε, πάει και αυτό.
Τώρα μπορώ να συνεχίσω.
Ότι είχα να πω το είπα.
Ότι είχα να βγάλω το έβγαλα,
έστω και με αυτόν τον τρόπο.
*
Οι αναρτήσεις μου είναι όλες άσπρες.
Οι σκέψεις μου όχι ακόμα, αλλά το παλεύω.
Και δεν παλεύω τόσο για άσπρες αλλά για πολύχρωμες.
Αυτές χρειάζομαι, τις πολύχρωμες, αυτές που είχα και έχασα.
*
Και είναι τόσα πολλά τα χρώματα, μα τόσα πολλά
που ξέρω πως θα μου πάρει καιρό για να τα βρω όλα.
Ναι όλα! Θέλω όλα τα χρώματα που υπάρχουν,
όχι γιατί είμαι άπληστη αλλά γιατί θέλω να έχω πάλι όσα είχα.
Αυτά που είχα μάθει μαζί τους και ξαφνικά βρέθηκα στη θέση να ζω με δύο -τρία.

ΜΠΟΡΩ;

Είναι κάποιες φορές που λέω ότι φοβάμαι,

φοβάμαι τον ίδιο μου τον εαυτό.

Τον φοβάμαι γιατί σκέφτομαι πως δε θα μπορέσω να αντέξω,

δε θα μπορέσω να παλέψω για όσα χρειάζεται.

Κλείνομαι, δεν μιλώ και περιμένω να περάσει ο χρόνος.

^^^

Άλλες φορές βάζω με το ζόρι τον εαυτό μου να μη με φοβάται,

τον βάζω να πιστέψει πως θα τα καταφέρω,

θα καταφέρω τα περισσότερα

και θα βρω δύναμη και για τα υπόλοιπα.

^^^

Και είναι και εκείνες οι υπέροχες στιγμές

που η μόνη μου σκέψη είναι πως είμαι δυνατή για όλα.

Νιώθω πως θα καταφέρω τα πάντα!

Τότε όχι μόνο δε με φοβάμαι αλλά με θαυμάζω κιόλας.

Και θέλω να την κρατήσω εκείνη τη στιγμή.

ΜΠΟΡΩ;

ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...

Μου έδωσαν την απόρριψη και είπα δεν πειράζει.

Μου έδωσαν την προσβολή και την ξέχασα.

Μου έδωσαν την αδιαφορία και την άντεξα.

Μου έδωσαν την πίκρα και εγώ αμέσως έτρεξα να την γλυκάνω.

===

Για ένα δεν έκανα τίποτα όμως και δεν μπορώ να κάνω.

Για ένα ευχαριστώ που ποτέ δεν άκουσα,

για το ευχαριστώ που περίμενα και θα μου έδινε αυτό που ήθελα περισσότερο,

θα μου έδινε να καταλάβω πως όσα εγώ έδωσα τα εκτίμησαν.

Ένα ευχαριστώ και ας μην ήταν για όλα, ας ήταν για τα μισά.

Ένα ευχαριστώ για να δείξει τον σεβασμό.

===

Ένα ευχαριστώ που εγώ θα το έλεγα ευχαρίστως και ας μου δώθηκαν όλα αυτά,

όχι επειδή είμαι καλή και ευγενική, δεν είμαι, αλλά γιατί έχω μάθει να εκτιμώ και να σέβομαι,

να λέω ευχαριστώ για μια μόνο στιγμή που έχω νιώσει ότι μου έχει δωθεί κάτι που με έκανε να νιώσω αυτό που ευχόμουν να γίνει, αυτό που λαχταρούσα.

-

ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...ΜΟΝΟ ΕΝΑ.

-

Δυστυχώς δεν μου δώθηκε η ευκαιρία να το πω.

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ

Πριν αρκετό καιρό σου είχα μιλήσει...
Πριν αρκετό καιρό τα είχαμε πει.
Και είχαμε κανονίσει, είχαμε σχεδιάσει,
είχαμε πει να προσπαθήσω και να προσπαθήσεις.
Πριν αρκετό καιρό που πέρασε και φάνηκε περισσότερος.
Φάνηκε μεγάλος, άφησες χρόνο να χαθεί και εγώ το ίδιο.
Τώρα ξαναπροσπαθώ και περιμένω να πετύχω κάτι.
Είναι δύσκολο, το ξέρω, αλλά θα το παλέψω.
Θα παλέψω για όσα έχω χάσει από εσένα και όσα έχω χάσει από εμένα.
Θα παλέψω για το καλό όσων μας χρειάζονται μαζί.

ΘΥΜΑΜΑΙ

Συνηθίζω να λέω σε διάφορους γνωστούς ότι η μνήμη μου είναι σαν του χρυσόψαρου, μικρή, ίσως όχι τόσο μικρή αλλά το λέω για πλάκα.

Πραγματικά όμως το βλέπω πως δε θυμάμαι κάποια πράγματα, κάποια είτε σημαντικά είτε λιγότερο σημαντικά.

Το έχω δει, το έχω καταλάβει, είναι έντονο τον τελευταίο καιρό και δεν μου αρέσει γιατί δεν ήμουν έτσι.

Ξέρω όμως τι συμβαίνει, γιατί μου συμβαίνει...

Είναι που έχω τόσα πολλά να σκεφτώ, είναι που έχω φορτώσει το μυαλό μου με πολλά και μάλλον δεν μπορεί να τα ''σηκώσει''.

Αυτό που με ενοχλεί όμως πολύ είναι που ξεχνάω κάποια πράγματα που πρέπει να θυμάμαι και θυμάμαι κάποια που πρέπει να ξεχάσω.

Να πως το χρυσόψαρο γίνεται ελέφαντας...!

Και δεν με ενοχλεί μόνο, με νευριάζει κιόλας. Και είμαι σε μια συνεχή προσπάθεια να ξεχάσω και ταυτόχρονα να θυμάμαι. Είναι κουραστικό, είναι ίσως και κάτι πάνω από τις δυνάμεις μου. Δεν σταματώ όμως, πρέπει να συνεχίσω για το καλό, το δικό μου καλό, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που με χρειάζονται, που περιμένουν από μένα, που είμαι ίσως κάτι γι αυτούς.

ΕΠΕΣΑ ΕΞΩ...

Από μικρή θυμάμαι να γίνεται αυτό και δυστυχώς δεν έχει αλλάξει.
Από μικρή θυμάμαι που όταν σκεφτόμουν κάτι πολύ,όταν ονειρευόμουν κάτι πολύ,

όταν το κανόνιζα με το μυαλό μου και έλεγα θα κάνω εκείνο και θα πω αυτό, στο τέλος πάντα δε γινόταν. Είτε δε γινόταν καθόλου ή γινόταν με τελείως διαφορετικό τρόπο. Και η παραμικρή λεπτομέρεια που είχα σκεφτεί δεν τύχαινε, δε γινόταν και αυτό με τσάντιζε γιατί το είχα βάλει σε μια σειρά, είχα σκεφτεί τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις, ήμουν έτοιμη.
---
Αυτό δε σταμάτησε και έτσι την έπαθα και αυτή τη φορά.
Σκέφτηκα, ονειρεύτηκα, κανόνισα για μια φορά ακόμα και πάλι δεν έγινε τίποτα.
Πιστεύω πως αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, όσο ζω θα είναι έτσι, όσο ζω δε θα αλλάξει, εγώ θα σκέφτομαι και αυτό δε θα γίνεται.
---
Καμιά φορά βάζω τον εαυτό μου με το ζόρι να σκεφτεί αυτό που δε θέλω για να γίνει το αντίθετο. Αυτή τη φορά όμως δεν μπόρεσα, ήταν τόσο μεγάλη η επιθυμία μου γι αυτό που περίμενα, που δεν μπόρεσα να το κάνω.
---
Το ξέρω πως στη ζωή δε μας έρχονται όλα όπως τα σχεδιάζουμε, αλλά δεν περίμενα ποτέ ότι θα έφτανα να σκεφτώ τα τελείως αντίθετα σε ποσοστό τόσο μεγάλο.

ΚΑΝΕΙΣ...

Κανείς δεν υπάρχει,

έφυγαν όλοι.

Κανείς δεν ενδιαφέρεται,

αδιαφορούν όλοι.

Κανείς δεν νοιάζεται,

έχουν τα δικά τους.

Κανείς δε ρωτά,

δεν είναι περίεργοι.

Κανείς δεν κοιτά,

δε θέλουν να δουν.

Κανείς δεν μιλά,

προτιμούν τη σιωπή.

Κανείς δεν αποφασίζει,

μάλλον δεν ξέρουν τι.

Κανείς δεν υπάρχει...

ΚΑΝΕΙΣ

ΓΡΑΦΩ...

Ξεκίνησα να γράφω σε αυτή τη σελίδα για να κρύψω τις σκέψεις μου.

Στη συνέχεια έγραψα κάποια λόγια να να τα δουν κάποιοι.

Τώρα το μόνο που κάνω είναι να γράφω, απλά να γράφω και να μην σταματώ, να λέω ότι νιώθω, όχι για να μην τα δει κάποιος ούτε για να τα δει κάποιος άλλος, δεν με ενδιαφέρει πια.

Δεν με ενδιαφέρει γιατί ξέρω πως κανένας δε νοιάζεται για όσα λέω,

έτσι νιώθω αυτή τη στιγμή...

Τα γράφω μόνο για να τα πω στον εαυτό μου με αυτόν τον τρόπο,

να τα γράψω και να νομίζω πως έτσι τα έχω πει σε ένα φίλο, ένα φίλο που πραγματικά νοιάζεται για μένα και θα ήταν μεγάλη του χαρά να μου σταθεί όταν θα του τα έλεγα.

Έναν φίλο, έναν πραγματικό φίλο που αληθινά και πραγματικά σκέφτομαι πως αυτόν τον καιρό δεν έχω ή έχω και δεν μπορώ να το καταλάβω, είτε γιατί δε θέλω είτε γιατί δεν μου έχει δώσει αυτή/ος να το καταλάβω.

Έτσι νιώθω και έτσι γράφω, για μένα και μόνο για μένα.