Φαντασία μου....Εσύ, σαν παραμύθι μιας άλλης εποχής.
Εσύ, σαν φωτεινό παράθυρο, ηλιόλουστο.
Εσύ, σαν μάγισσα με μεταμορφώνεις.
Φαντασία μου...
Πόσα ακόμα θα πλάσεις;
Πόσο ακόμα θα είσαι εδώ;
Πόσο και πως να σε αντέξω;
Φαντασία μου...
Μήπως σε χρειάζομαι τελικά; Μάλλον ναι, αλλιώς θα σε είχα αφήσει, θα σε έκανα πέρα και δε έφτιαχνα ιστορίες, δε θα πετούσα ψηλά και ας ξέρω πως θα πέσω πάλι απότομα.
Ας είσαι εδώ, να σε έχω σαν ένα όμορφο νυχτερινό όνειρο, ένα όνειρο που θα δω και θα ξυπνήσω πάλι μπροστά στην πραγματικότητα.
Πλάσε πύργους, πρίγκιπες και ξωτικά, πλάσε ανθισμένα παρτέρια κάνε ένα όμορφο παραμύθι και μετά θα ξυπνήσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου