Σας κλείδωσα, σας έβαλα σε ένα δωμάτιο βαθιά στο πίσω μέρος του μυαλού μου.
Σε ένα δωμάτιο σκοτεινό, υγρό και στενάχωρο.
Σας κλείδωσα αλλά δεν πέταξα το κλειδί.
Κάπου κάπου μπαίνω στον πειρασμό και πάω και ξεκλειδώνω την πόρτα και την ανοίγω λίγο να δω ότι έχει μέσα.
Ευτυχώς όμως βρίσκω την δύναμη και την ξανακλείνω.
Την ξανακλείνω απότομα, έτσι όπως την άνοιξα.
Το ξέρω πως δεν μου κάνει καλό.
Το ξέρω πως δεν πρέπει να κοιτάω μέσα και πιστεύω, ελπίζω και εύχομαι να τα καταφέρω.
Αυτό που με κάνει όμως να χαίρομαι λιγάκι, είναι που όταν ανοίγω εκείνη την πόρτα βλέπω πως όσα είχα βάλει εκεί μέσα όσο πάνε και λιγοστεύουν.
Λιγοστεύουν μέρα με τη μέρα, λίγο λίγο.
Μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή που θα αδειάσει και αν δεν αδειάσει, τουλάχιστον να μην παίρνω τον δρόμο προς τα κει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου