Συνηθίζω να λέω σε διάφορους γνωστούς ότι η μνήμη μου είναι σαν του χρυσόψαρου, μικρή, ίσως όχι τόσο μικρή αλλά το λέω για πλάκα.
Πραγματικά όμως το βλέπω πως δε θυμάμαι κάποια πράγματα, κάποια είτε σημαντικά είτε λιγότερο σημαντικά.
Το έχω δει, το έχω καταλάβει, είναι έντονο τον τελευταίο καιρό και δεν μου αρέσει γιατί δεν ήμουν έτσι.
Ξέρω όμως τι συμβαίνει, γιατί μου συμβαίνει...
Είναι που έχω τόσα πολλά να σκεφτώ, είναι που έχω φορτώσει το μυαλό μου με πολλά και μάλλον δεν μπορεί να τα ''σηκώσει''.
Αυτό που με ενοχλεί όμως πολύ είναι που ξεχνάω κάποια πράγματα που πρέπει να θυμάμαι και θυμάμαι κάποια που πρέπει να ξεχάσω.
Να πως το χρυσόψαρο γίνεται ελέφαντας...!
Και δεν με ενοχλεί μόνο, με νευριάζει κιόλας. Και είμαι σε μια συνεχή προσπάθεια να ξεχάσω και ταυτόχρονα να θυμάμαι. Είναι κουραστικό, είναι ίσως και κάτι πάνω από τις δυνάμεις μου. Δεν σταματώ όμως, πρέπει να συνεχίσω για το καλό, το δικό μου καλό, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που με χρειάζονται, που περιμένουν από μένα, που είμαι ίσως κάτι γι αυτούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου