ΚΑΡΑΒΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ☆♥♡

Κοιτούσα...ένιωθα.

Περνούσαν καράβια από εκείνη

την ήρεμη θάλασσα.

Άλλα όμορφα, καινούργια, περιποιημένα

και ήθελα να μπω σε ένα από αυτά και να φύγω.

Άλλα όμως άσχημα και ταλαιπωρημένα,

με τη σκουριά να τα ''τρώει''

και που ποτέ δε θα ήθελα να ταξιδέψω μαζί τους.

Περνούσαν από μπροστά μου, αλλά κανένα δεν σταματούσε.

έτσι...για να ξέρω ποιο τελικά μου αξίζει να πάρω.

Με τι θα ταξιδέψω,

με τι θα νιώσω,

με τι θα ονειρευτώ.

ΣΙΩΠΩ...♥✿♥

Περιμένεις κάτι να πω;

Όχι, δε θα σου κάνω το χατήρι.

Γιατί οι λέξεις πονάνε, το ξέρω,

το έχω νιώσει, από εσένα…

Και εγώ έχω μάθει να σιωπώ,

καλύτερα να σιωπώ παρά να κάνω

όσους αγαπώ να πονάνε.

Σιωπηλή όπως πάντα, με το βλέμμα χαμηλό.

Η σκέψη εκεί και…

άδικα περιμένεις.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΡΩ ♪ ♥✿♥

Φεύγω και έρχομαι.

Ξυπνάω και κοιμάμαι.

Γελάω και κλαίω.

Νευριάζω και ξανά ηρεμώ.

Πλησιάζω και απομακρύνομαι.

Μιλάω και σιωπώ.

___

Δε θέλω να είμαι έτσι.

Θέλω να ξέρω αν μπορώ...

μόνο να γελάω,

μόνο να κλαίω,

μόνο να κοιμάμαι,

μόνο να μένω,

μόνο να φεύγω.

___

Θέλω να ξέρω.

ΣΚΕΨΕΙΣ ♪ ♥✿♥

Σκέψεις...θέλω...

Εγώ και εσύ...οι δυο μας.

Μαζί και χώρια.

Μοναξιά και παρέα.

Μια αγκαλιά μέσα στην βροχή.

Μια ζεστή κουβέντα μέσα στο κρύο.

Η αγάπη μέσα στην ψυχή μας.

Ο χρόνος που περνά και χάνεται.

Σκέψεις...επιθυμώ...

Να μου τραγουδάς ένα γλυκό σκοπό.

Να ονειρευόμαστε το αύριο.

Να μου χαμογελάς και να το νιώθεις.

Να με κρατάς.

Σκέψεις...ονειρεύομαι...

Ένα απαλό σου χάδι.

Ένα γλυκό φιλί.

Ένα ψιθύρισμα στ 'αυτί.

φαντάζομαι...

ΥΠΑΡΧΩ

ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ♪ ♥✿♥

Και είμαι εδώ...ακόμα ζωντανή,
περιμένοντας αυτό που θα ρθει.
Ανησυχώ και λυπάμαι
και κάνω σκέψεις και προσπαθώ.
Σωπαίνω και μετά μιλάω
και ξαφνικά ζητάω.
Και συγκρίνω και νιώθω
και βλέπω
και αισθάνομαι
και αποφασίζω.
Ανησυχώ για κάτι κακό
και μετά το ξεχνάω.
Και η ζωή συνεχίζεται.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ♪ ♥✿♥

Η παράσταση αρχίζει.
Ένα έργο με δύο ηθοποιούς.
Τα λόγια λίγα, οι κινήσεις πολλές.
Μοιάζει σαν βουβή ταινία.
Οι πρωταγωνιστές παίζουν τους ρόλους τους,
αυτοσχεδιάζουν, παρασύρονται...

Το έργο τελειώνει.
Μια υπόκλιση από τον έναν...
Χειροκρότημα;
Η αυλαία κλείνει και οι ηθοποιοί
βγάζουν τις μάσκες,
ξεχνούν τους ρόλους,
δεν είναι πια ηθοποιοί.

Περιμένουν την κριτική του έργου
και προς το παρόν κρίνουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους.
Θυμούνται και σκέφτονται,
θυμώνουν και χαίρονται,
βρίσκουν τα λάθη τους, τα σωστά τους
και αναρωτιούνται αν θα ξαναβγούν στη σκηνή
με το ίδιο ή άλλο έργο.
Αν θα ξαναγίνουν ηθοποιοί
ή θα συνεχίσουν απλά να ζουν.

Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ♪ ♥✿♥

Ξεκίνησε η μικρή πεταλούδα για την καθημερινή της βόλτα.
Βρέθηκε σε έναν αγρό με πολλά λουλούδια
άλλα όμορφα και άλλα άσχημα,
άλλα που μοσχοβολούσαν και άλλα όχι.

Ένα από αυτά, το πιο όμορφο απ 'όλα
ήταν εκεί κοντά της και σκέφτηκε να κάτσει πάνω του.
Η μυρωδιά του την ζάλισε, η ομορφιά του την μάγεψε.
Ένιωσε όμορφα κοντά του, άγγιξε τα πέταλά του,
γεύτηκε την γύρη του και για να το ευχαριστήσει για όσα
της πρόσφερε κατέβηκε χαμηλά στον κορμό του και
με τα δάκρυά της το πότισε.

Και είχε αγαπήσει τόσο πολύ αυτό το λουλούδι,
που κάθε μέρα το επισκεπτόταν.
Του μίλησε, του είπε πόσο το αγαπούσε.
Εκείνο δεν μίλησε, δεν μπορούσε, δεν ήθελε ίσως.

Δεν την πείραζε όμως, της έφτανε που το έβλεπε, που το άγγιζε.
Για ένα λυπόταν μόνο...που μια μέρα αυτό το ξεχωριστό λουλούδι
δεν θα το ξανά έβλεπε.

ΕΓΩ...; ♪ ♥✿♥

Πάλι...ξανά...μια επανάληψη...

και εγώ να περιμένω, να λαχταρώ, να ...

Όμως όχι, όχι και πάλι, δεν μου έγινε το χατήρι.

Το δικό σου έγινε πάλι.

Και σκέφτομαι και αναρρωτιέμαι...

''Είναι τόσο δύσκολο;''

τι είναι τελικά δεν ξέρω.

Είναι κάποιες στιγμές που νιώθω σαν ένα άβουλο πλάσμα,

ένα πλάσμα που μπορεί να το κάνουν ότι θέλουν,

που δεν έχει γνώμη σε τίποτα,

που δεν έχει δικαίωμα να ζητήσει κάτι.

Βρήκα το θάρρος όμως και το έκανα, στο ζήτησα,

κατόπιν ''εορτής'' αλλά ναι, το έκανα.

Και υποσχέθηκες

και έταξες

και περιμένω.

Θα περιμένω και ως τότε ...

θα δίνω,

θα σκορπώ,

θα ποθώ,

θα λαχταρώ,

θα αντέχω,

θα είμαι εδώ.

ΦΩΣ ♪ ♥✿♥

Τον βλέπεις τον ήλιο κοριτσάκι;

Εκεί, προσπαθεί να έρθει και να φωτίσει την μέρα.

Έρχεται να δώσει φως.

Και ξέρεις κοριτσάκι πως μπορείς να πάρεις και εσύ κάτι από αυτό το φως.

Ξέρεις πως θα σου κάνει καλό.

Και όμως φοβάσαι να το πλησιάσεις...

Φοβάσαι γιατί έχεις μάθει στην συννεφιά.

Ωραία θα είναι...μην σε νοιάζει...

μην ανυσηχείς, δε θα έρθει μετά μπόρα,

δε θα σου κακοφανεί ούτε όταν θα γυρίσεις στην συννεφιά.

Θα έχεις πάρει κάτι από το φως του,

θα έχεις δει κάτι διαφορετικό.

κι ας είσαι μακρυά απο αυτά που έχεις μάθει να υπάρχεις,

από αυτά που θες να υπάρχεις,

από αυτά που αγαπάς.

ΣΙΩΠΗ...

Είχε περάσει καιρός, της είχε λείψει.
Και εκείνος το είχε δείξει, του έλειπε.
Αποφάσισε εκείνη να του πει να συναντηθούν.
Πόσος καιρός...πολύς...
Χτυπούσε η καρδιά της...λαχταρούσε.
Την φίλησε, την άγγιξε, την χάιδεψε.
Εκείνη έκανε το ίδιο και με περισσότερο πάθος.
Αυτό ήταν όλο, άρχισε να κλαίει...
''Τι έπαθες;'' την ρώτησε.
''Κάθε φορά που συναντιόμαστε και σε φιλώ, κλαις''
''Δεν σου αρέσει το φιλί μου; δεν σου αρέσει το άγγιγμά μου;
Εκείνη δεν μίλησε, δεν απάντησε, συνέχισε να κλαίει
και εκείνος της σκούπιζε τα δάκρυα και την κοιτούσε
γεμάτος αγάπη και τρυφερότητα.
Έμεινε σιωπηλή και μόνο σκεφτόταν...
Το φιλί του, το άγγιγμά του που τα είχε τόσο σπάνια.
Σκεφτόταν πόσο δυνατά συναισθήματα ένιωθε όταν γινόταν αυτό
και πόσο η υπόλοιπη ζωή της ήταν γεμάτη με άλλα πολλά
σκούρα χρώματα, χωρίς τα φωτεινά, ζωηρά,ερωτικά χρώματα
εκείνης της στιγμής.
Ήξερε πως είχε πια τελειώσει και θα έπρεπε να περιμένει καιρό
για να έρθει η επόμενη.
Δεν του είπε τίποτα, τον άφησε να φύγει
και εκείνη έμεινε πίσω σκουπίζοντας τα τελευταία της δάκρυα...
δεν είχε άλλα.

ΞΑΝΑ...

Ξανά δειλή...

Ξανά οι λέξεις δεν βγαίνουν...

Ξανά γύρω γύρω ώσπου να βρω το θάρρος...

Ήρεμη, χωρίς να τα έχω ''πάρει''.

Έτσι έδειχνα...η καρδούλα μου το ήξερε...

Και όλο νάζι και χαμόγελο ρώτησα...

''Τι είναι αύτο;''

Νάτο πάλι το χαμόγελο...

Αυτό το χαμόγελο που δεν ξέρω πως να το πάρω.

Εκείνη την στιγμή όμως έδειξα ότι τα ''πήρα''.

Ήρθε και η απάντηση...που να μην ερχόταν καλύτερα.

Ήταν φανερό πια...το είχες καταλάβει πως ήθελα να μάθω.

Ρώτησα ξανά, έκανα ερωτήσεις, έδωσα παραδείγματα.

Τίποτα.

Η απάντηση ήταν η ίδια...

''Έτσι μου ήρθε''.

Και όλα σταμάτησαν εκεί...

Και τελείωσε και αυτή η μέρα...

και έτρεξα να χωθώ στα σκεπάσματα,

να διώξω τις σκέψεις με ένα βιβλίο,

να κοιμηθώ μήπως και ονειρευτώ

και όταν ξημερώσει η καινούργια μέρα

να......τι;;;; Ούτε που ξέρω.

GOLDEN DREAMS

ΓΡΑΜΜΑΤΑ, ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Έχω καιρό πολύ που τα διάβασα για τελευταία φορα

και ίσως να χρειάζεται να το κάνω πάλι.

Νομίζω πως κάποιες φορές το έχω ανάγκη.

Λέω λοιπόν σήμερα να ανέβω στο πατάρι

και να κατεβάσω μια κούτα με γράμματα.

Να τα διαβάσω πάλι, να θυμηθώ πάλι,

να ζήσω πάλι με τις αναμνήσεις.

Να δω λόγια αγάπης, έρωτα, να θυμηθώ,

να μελαγχoλήσω να δακρύσω.

Να δω τι ονειρευόμουν, τι κατάφερα και τι όχι.

Να δω τι ζητούσες και τι έδωσα.

Να δω τι ζητούσα και τι έδωσες.

Να σε δω, να με δω...

Να σε θυμηθώ, να με θυμηθώ.

ΤΟ ΑΝΘΙΣΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

Πριν λίγες μέρες έδωσα μια ευχή σε ένα φίλο.

Του είπα να βρει το ανθισμένο δέντρο του χειμώνα

και να πάρει χαρά από αυτό.

Σκέφτηκα πως είναι μια πολύ καλή σκέψη και ότι θα μπορούσα να κάνω το ίδιο και για τον εαυτό μου.

Βγήκα έξω και άρχισα να το ψάχνω.

Βρήκα άλλα δέντρα που δεν είχαν όχι μόνο άνθη, άλλα ούτε φύλλα, όχι δεν μου αρέσουν αυτά τα δέντρα, δεν θέλω να τα κοιτώ.

Βρήκα δέντρα που είχαν επάνω τους καρπούς, τα θαύμασα!

Τόσα πολλά μα πουθενά αυτό που ζητούσα.

Κάπου πιο πέρα είδα ένα μεγάλο κτήμα με καταπράσινα, γεμάτα φύλλα δέντρα, έψαξα να δω αν ανάμεσά τους υπήρχε και αυτό που έψαχνα.

Τίποτα όμως.

Περπάτησα για ώρα πολύ, ανέβηκα λόφους, πέρασα μονοπάτια και βρέθηκα σε μια ρεματιά.

Ήταν στην άλλη της άκρη, απεναντί μου!

Εκεί, πανέμορφο!

Έκατσα και το χάζεψα...το κοιτούσα για ώρα, είδα ένα έντομο που προσπαθούσε να πάρει λίγη τροφή από τα άνθη του και ζήλεψα...

Δεν μου έφτανε πια μόνο να το κοιτώ, ήθελα να το αγγίξω, να το μυρίσω...

Ζήλεψα εκείνο το μικρό έντομο που μπορούσε να πετάξει και να πάει ως εκεί...

και εγώ;

Πως θα φτάσω ως εκεί;

Πως να περάσω την ρεματιά;

Δεν υπήρχε δρόμος...δεν υπήρχε δύναμη, δεν υπήρχε τρόπος να φτάσω ως εκεί.

Τράβηξα μια φωτογραφία για να το θυμάμαι και κίνησα λυπημένη να γυρίσω πίσω, πίσω στα γνωστά μέρη, στα δικά μου μέρη με τα δέντρα χωρίς άνθη, με τα δέντρα χωρίς φύλλα.

Σκέφτηκα να μην πάω πάλι να το δω, να κοιτώ μόνο την φωτογραφία του και να περιμένω να ανθίσουν αυτά τα δέντρα που είναι κοντά μου,

να πάρω χαρά από αυτά και να μπορώ να κάνω όσα δεν μπόρεσα με εκείνο το ξεχωριστό ...ανθισμένο ...δέντρο.... του χειμώνα.

ΟΝΕΙΡΑ;

Ποιος κάνει όνειρα;
Όνειρα της ημέρας...για ποιον λόγο;
Για κάτι ψεύτικο που θα δώσει χαρά μόνο στην σκέψη;
Για κάτι που είναι ψεύτικο από μόνο του;
Για να έχω κάτι να κάνω, κάτι να σκέφτομαι;
Και από την άλλη...ποιος είπε ότι μπορώ;
Όνειρα του ύπνου...κάποτε , ναι.
Χαρούμενα, ερωτικά όνειρα που δεν ήθελα να τελειώσουν.
Τώρα σταμάτησαν και αυτά, ακόμα και τα όνειρά μου
όταν κοιμάμαι είναι μπερδεμένες σκέψεις, ακόμα και εκεί
φαίνομαι δειλή, ακόμα και εκεί δεν μπορώ να χαρώ.
Νόμιζα ότι στην ονειροχώρα θα μπορούσα να ονειρευτώ,
νόμιζα πως θα μπορούσα να το κάνω, θα μπορούσα με την νεραιδόσκονη να κάνω
κάτι μαγικό και ίσως να έκανα με λίγες λέξεις γραμμένες από ένα πληκτρολόγιο.
Έμειναν μόνο λέξεις όμως και τίποτα από όλα αυτά δεν έχει να κάνει με την πραγματικότητα.Τελειώνω δίνοντας μια ευχή στον εαυτό μου...δεν θα ευχηθώ να μπορώ να κάνω όνειρα, εύχομαι να μπορέσω να σταματησω να σκέφτομαι ότι δεν μπορώ.