ΞΑΝΑ...

Ξανά δειλή...

Ξανά οι λέξεις δεν βγαίνουν...

Ξανά γύρω γύρω ώσπου να βρω το θάρρος...

Ήρεμη, χωρίς να τα έχω ''πάρει''.

Έτσι έδειχνα...η καρδούλα μου το ήξερε...

Και όλο νάζι και χαμόγελο ρώτησα...

''Τι είναι αύτο;''

Νάτο πάλι το χαμόγελο...

Αυτό το χαμόγελο που δεν ξέρω πως να το πάρω.

Εκείνη την στιγμή όμως έδειξα ότι τα ''πήρα''.

Ήρθε και η απάντηση...που να μην ερχόταν καλύτερα.

Ήταν φανερό πια...το είχες καταλάβει πως ήθελα να μάθω.

Ρώτησα ξανά, έκανα ερωτήσεις, έδωσα παραδείγματα.

Τίποτα.

Η απάντηση ήταν η ίδια...

''Έτσι μου ήρθε''.

Και όλα σταμάτησαν εκεί...

Και τελείωσε και αυτή η μέρα...

και έτρεξα να χωθώ στα σκεπάσματα,

να διώξω τις σκέψεις με ένα βιβλίο,

να κοιμηθώ μήπως και ονειρευτώ

και όταν ξημερώσει η καινούργια μέρα

να......τι;;;; Ούτε που ξέρω.