ΘΥΜΑΜΑΙ

Συνηθίζω να λέω σε διάφορους γνωστούς ότι η μνήμη μου είναι σαν του χρυσόψαρου, μικρή, ίσως όχι τόσο μικρή αλλά το λέω για πλάκα.

Πραγματικά όμως το βλέπω πως δε θυμάμαι κάποια πράγματα, κάποια είτε σημαντικά είτε λιγότερο σημαντικά.

Το έχω δει, το έχω καταλάβει, είναι έντονο τον τελευταίο καιρό και δεν μου αρέσει γιατί δεν ήμουν έτσι.

Ξέρω όμως τι συμβαίνει, γιατί μου συμβαίνει...

Είναι που έχω τόσα πολλά να σκεφτώ, είναι που έχω φορτώσει το μυαλό μου με πολλά και μάλλον δεν μπορεί να τα ''σηκώσει''.

Αυτό που με ενοχλεί όμως πολύ είναι που ξεχνάω κάποια πράγματα που πρέπει να θυμάμαι και θυμάμαι κάποια που πρέπει να ξεχάσω.

Να πως το χρυσόψαρο γίνεται ελέφαντας...!

Και δεν με ενοχλεί μόνο, με νευριάζει κιόλας. Και είμαι σε μια συνεχή προσπάθεια να ξεχάσω και ταυτόχρονα να θυμάμαι. Είναι κουραστικό, είναι ίσως και κάτι πάνω από τις δυνάμεις μου. Δεν σταματώ όμως, πρέπει να συνεχίσω για το καλό, το δικό μου καλό, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που με χρειάζονται, που περιμένουν από μένα, που είμαι ίσως κάτι γι αυτούς.

ΕΠΕΣΑ ΕΞΩ...

Από μικρή θυμάμαι να γίνεται αυτό και δυστυχώς δεν έχει αλλάξει.
Από μικρή θυμάμαι που όταν σκεφτόμουν κάτι πολύ,όταν ονειρευόμουν κάτι πολύ,

όταν το κανόνιζα με το μυαλό μου και έλεγα θα κάνω εκείνο και θα πω αυτό, στο τέλος πάντα δε γινόταν. Είτε δε γινόταν καθόλου ή γινόταν με τελείως διαφορετικό τρόπο. Και η παραμικρή λεπτομέρεια που είχα σκεφτεί δεν τύχαινε, δε γινόταν και αυτό με τσάντιζε γιατί το είχα βάλει σε μια σειρά, είχα σκεφτεί τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις, ήμουν έτοιμη.
---
Αυτό δε σταμάτησε και έτσι την έπαθα και αυτή τη φορά.
Σκέφτηκα, ονειρεύτηκα, κανόνισα για μια φορά ακόμα και πάλι δεν έγινε τίποτα.
Πιστεύω πως αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, όσο ζω θα είναι έτσι, όσο ζω δε θα αλλάξει, εγώ θα σκέφτομαι και αυτό δε θα γίνεται.
---
Καμιά φορά βάζω τον εαυτό μου με το ζόρι να σκεφτεί αυτό που δε θέλω για να γίνει το αντίθετο. Αυτή τη φορά όμως δεν μπόρεσα, ήταν τόσο μεγάλη η επιθυμία μου γι αυτό που περίμενα, που δεν μπόρεσα να το κάνω.
---
Το ξέρω πως στη ζωή δε μας έρχονται όλα όπως τα σχεδιάζουμε, αλλά δεν περίμενα ποτέ ότι θα έφτανα να σκεφτώ τα τελείως αντίθετα σε ποσοστό τόσο μεγάλο.

ΚΑΝΕΙΣ...

Κανείς δεν υπάρχει,

έφυγαν όλοι.

Κανείς δεν ενδιαφέρεται,

αδιαφορούν όλοι.

Κανείς δεν νοιάζεται,

έχουν τα δικά τους.

Κανείς δε ρωτά,

δεν είναι περίεργοι.

Κανείς δεν κοιτά,

δε θέλουν να δουν.

Κανείς δεν μιλά,

προτιμούν τη σιωπή.

Κανείς δεν αποφασίζει,

μάλλον δεν ξέρουν τι.

Κανείς δεν υπάρχει...

ΚΑΝΕΙΣ

ΓΡΑΦΩ...

Ξεκίνησα να γράφω σε αυτή τη σελίδα για να κρύψω τις σκέψεις μου.

Στη συνέχεια έγραψα κάποια λόγια να να τα δουν κάποιοι.

Τώρα το μόνο που κάνω είναι να γράφω, απλά να γράφω και να μην σταματώ, να λέω ότι νιώθω, όχι για να μην τα δει κάποιος ούτε για να τα δει κάποιος άλλος, δεν με ενδιαφέρει πια.

Δεν με ενδιαφέρει γιατί ξέρω πως κανένας δε νοιάζεται για όσα λέω,

έτσι νιώθω αυτή τη στιγμή...

Τα γράφω μόνο για να τα πω στον εαυτό μου με αυτόν τον τρόπο,

να τα γράψω και να νομίζω πως έτσι τα έχω πει σε ένα φίλο, ένα φίλο που πραγματικά νοιάζεται για μένα και θα ήταν μεγάλη του χαρά να μου σταθεί όταν θα του τα έλεγα.

Έναν φίλο, έναν πραγματικό φίλο που αληθινά και πραγματικά σκέφτομαι πως αυτόν τον καιρό δεν έχω ή έχω και δεν μπορώ να το καταλάβω, είτε γιατί δε θέλω είτε γιατί δεν μου έχει δώσει αυτή/ος να το καταλάβω.

Έτσι νιώθω και έτσι γράφω, για μένα και μόνο για μένα.

ΝΟΜΙΖΑ...

Μου μιλούσαν και δεν τους άκουγα.

Με συμβούλευαν και τους αγνοούσα.

Νόμιζα πως ήξερα, νόμιζα πως τα ήξερα όλα.

Νόμιζα πως επειδή δεν ήξεραν δεν είχαν δίκιο.

---

Έκανα και την έξυπνη και τους έλεγα πως δεν είναι έτσι,

έλεγα να σταματήσουν γτ δεν ξέρουν.

Τώρα βλέπω πόσο δίκιο είχαν,

τώρα βλέπω πως έπρεπε να τους είχα ακούσει.

---

Πόσο λάθος έκανα, πόσο μα πόσο...

Και όχι γιατί δεν το είχα κάνει ήδη,

όχι γιατί δεν είχα πάθει όσα είχα πάθει,

αλλά γιατί περίμενα να πάθω κι άλλα.

---

Όσο ζω μαθαίνω και όσο ζω μεγαλώνω.

Μαθαίνω και δεν ξανακάνω τα ίδια λάθη,

μεγαλώνω και ωριμάζω, παύω να κάνω σαν παιδί.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Καλημέρα στο σήμερα.

Καλημέρα στην καινούργια μέρα,

στην ηλιόλουστη μέρα, στη μέρα που όλα ξεκινούν.

Καλημέρα στην ελπίδα που προσπαθεί να γεννηθεί,

στις ηλιαχτίδες που προσπαθούν να περάσουν μέσα μας.

Μια καινούργια μέρα, μια καινούργια αρχή,

μια προσπάθεια , ένας αγώνας

και ποιος ξέρει...και μια χαρά ίσως.

Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Μια ανάρτηση για μια παράσταση που δώθηκε,

όχι για να την θυμάμαι αλλά για να θυμάμαι.

Να θυμάμαι πόσο καλά έπαιξα τον ρόλο μου,

να θυμάμαι πόσο άνθρωπος ήμουν,

να θυμάμαι πόση αγάπη έδωσα,

να θυμάμαι πόσο άσχημα για μένα έκλεισε η αυλαία.

Μια παράσταση που θα μου θυμίζει μόνο τι έμαθα

θα μου θυμίζει τι ένιωσα, τι είδα.

Να τα θυμάμαι και να ξέρω από δω και πέρα

τι κάνω και τι είμαι, να θυμάμαι εμένα.

Αυτό και μόνο αυτό και τίποτε άλλο.

Το έργο έλαβε τέλος,

άλλο ρόλο δεν πρόκειται να παίξω, μου έφτανε αυτός.

Η καριέρα μου σαν ηθοποιός τελείωσε.

Κλείνω τα φώτα της σκηνής

και βγαίνω στο πραγματικό φως της ΖΩΗΣ.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ

Σκέψεις που περνούν...

Μια όμορφες και μια άσχημες.

Μια με το χαμόγελο και μια με την λύπη.

Μια με την αισιοδοξία, την προσμονή,

μια με την απογοήτευση και την αποτυχία.

Η ελπίδα που ζει και η ελπίδα που πέθανε.

---

Το μυαλό που γυρίζει και δε σταματά.

μπερδεμένες σκέψεις, ερωτήματα χωρίς απάντηση.

Ερωτήματα που θα μπορούσαν να είχαν απαντηθεί,

απαντήσεις που θα μπορούσαν να βοηθήσουν.

---

Και σκέφτομαι πως ίσως πρέπει εγώ να τις δώσω

και ας είναι και λάθος, φτάνει να ησυχάσω,

να βρω τον εαυτό μου, να βρω την γαλήνη μου,

να ζήσω ξανά όπως πριν.

Σκέψεις που πέρασαν και θα ξαναπεράσουν...

---~~^.^~~^.^---

Με εσένα τα έχω ''βάλει'' και το ξέρεις.

Με εσένα και δεν μπορώ να σε κάνω πέρα.

Γιατί δεν είσαι κάποιο παλιό ρούχο για να το πετάξω,

δεν είσαι ένας γνωστός για να σε ξεχάσω,

δεν είσαι ούτε καν φίλος.

---

Με εσένα τα έχω ''πάρει'' και το ξέρεις.

Στο λέω κάθε μέρα και προσπαθώ να σε αλλάξω.

Στο λέω κάθε μέρα, κάθε ώρα πως δεν σε μπορώ.

Θέλω να φύγεις αλλά ξέρω πως δεν είναι εύκολο.

---

Έτσι ήσουν πάντα...

Έτσι θα μείνεις...

Έτσι θα υπάρχεις μέσα μου

και που ξέρεις, ίσως μια μέρα χάσουμε ο ένας τον άλλον

και τότε χαθήκαμε,

μας ξεχάσανε.

ΜΟΝΗ ΚΑΙ ΜΕ ΠΑΡΕΑ

Βρέθηκα σε έναν τόπο πανέμορφο...
Ήταν σα να βρισκόμουν στον ουρανό.
Σύννεφα πεσμένα ως εκεί που βρισκόμουν.
Η παρέα μου καλή, ευχάριστη, μα με ένα παράπονο συνέχεια...''Που χάθηκες εσύ;''
''Αποζητώ τη μοναξιά'' τους είπα.
Ήμουν σε έναν όμορφο τόπο και εγώ κρατούσα στα χέρια μου τον δικό μου.
Τον κόσμο μου, εμένα, εκείνο που θέλω και εκείνο που δεν έχω.
Εκείνο που κανένα σύννεφο, κανένα ρυάκι και κανένα αγριολούλουδο δεν μπορούσε να με κάνει να το ξεχάσω.
Ηρέμησα λίγο από την φασαρία της καθημερινότητας αλλά οι σκέψεις ήσαν πολλές, πολλές και μπερδεμένες.
Περπατούσα και δεν κουραζόμουν γτ με την παρέα λένε είναι πιο μικρή μια διαδρομή.
Και εγώ είχα παρέα και ας μην ήταν κανένας δίπλα μου.
''Έλα, που χάθηκες πάλι;''
''Έξω είμαι, κοιμηθείτε.''

ΘΑ ΦΥΓΩ...

Θα φύγω...

Πλησιάζει η ώρα που θα αποχωρίσω...

Θα αποχωρίσω από το ψέμα που υπάρχει.

Από αυτό που εγώ έπλασα σαν αλήθεια.

Μια αλήθεια που εσύ δεν βλέπεις

ή που δε θες να δεις

ή που βλέπεις

ή δε θες να παραδεχτείς και να την νιώσεις,

ή...ή...ή...

Πολλά ή που δεν αντέχω, πολλά ή που δεν περίμενα να υπάρχουν, πολλά ή που τα χαλάνε όλα.

Θα φύγω...όσο κι αν με πονάει, θα φύγω όσο κι αν δε θέλω...

Αλλά δε γίνεται αλλιώς, δεν μπορεί να δίνει μόνο ο ένας, δεν μπορεί να συνεχίσει να δίνει χωρίς να παίρνει και αυτός κάτι.

Γι' αυτό σου λέω, δώσε μου αν έχεις, δώσε μου αν θες, έστω και για λίγο και μετά θα φύγω.

Θα φύγω μακρυά από τις σκέψεις, μακρυά από τα ψέματα, μακρυά από όλα όσα δεν μου δίνουν ζωή.

Θα φύγω από ότι έπλασα, θα το χαλάσω, θα φτιάξω αυτό που θες εσύ και με αυτό θα ζήσω.

Μα κάνε μου αυτή τη χάρη, στο λέω και πάλι, δώσε μου αν έχεις, ίσως να μην προλάβεις.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Εύχομαι σε όλους να περάσουν όμορφα αυτές τις μέρες.

Να έχουν τους αγαπημένους τους κοντά τους.

Να ζήσουν το πνεύμα αυτών των εορτών

και να γυρίσουν καλά όσοι θα φύγουν μακρυά από τα σπίτια τους.

Καλή Ανάσταση

και

Καλό Πάσχα

ΜΑΤΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους που ζουν την κάθε στιγμή
και την απολαμβάνουν.

Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να προσφέρουν.

***

Kάποιον που αντί να πιεί λαίμαργα το κρασί του,

το μυρίζει, το γυρίζει στο στόμα του μέχρι να καταλάβει καλά την γεύση του.

***

Κάποιον που μιλάει σε ένα λουλούδι, το κοιτά, το θαυμάζει και το φροντίζει,

αντί να το βάλει σε μία άκρη και να του ρίχνει νερό όταν δει ότι έχει μαραζώσει.

***

Κάποιον που κάνει την βόλτα του και γνωρίζει το μέρος απ' όπου περνά

και όχι βιαστικά να το διασχίζει.

***

Kάποιον που συναντά ένα πληγωμένο ζώο

και σταματά για να το φροντίσει

και δεν το προσπερνά σα να μην είδε τίποτα.

***

Μα πάνω απ' όλα όταν βλέπω κάποιον

να κάνει όλα αυτά που μου αρέσουν σε έναν

ΑΝΘΡΩΠΟ.

***

Έναν άνθρωπο που έχει την ανάγκη

να τον φροντίσουν,

να τον θαυμάσουν,

να του μιλήσουν,

να τον γνωρίσουν,

να τον χαϊδέψουν,

να τον μυρίσουν,

να τον απολαύσουν.

***

Και όλα αυτά να δίνονται σε αυτούς

που τα έχουν πραγματικά ανάγκη

και τα ζητάνε αλλά δεν βρίσκεται κανείς να τους τα δώσει.

***

Μα ποτέ από οίκτο, ποτέ από συμφέρον,

ποτέ για να καλύψουν δικές τους ανάγκες,

παρά μόνο γιατί πραγματικά το θέλουν

χωρίς να περιμένουν τίποτα να τους δωθεί πίσω.

Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ξεκίνησα να παίζω τον δικό μου σκοπό,
τον δικό μας σκοπό.
Διάλεξα τις πιο όμορφες νότες, τις πιο τρυφερές,
αυτές που μας ταίριαζαν.
Ακουγόταν στα αυτιά μας σαν μελωδία, μάθαμε με αυτόν.
Προσθέσαμε χρόνο, αφαιρέσαμε λόγια,
βάλαμε μια αγκαλιά, βγάλαμε ένα δάκρυ.
Κάναμε ότι μπορούσαμε καλύτερο για να μην είναι μόνο ένας σκοπός.
Κάναμε ότι μπορούσαμε για να τον κάνουμε ζωή.

Kαι εκεί που έχω μάθει να ζω, εκεί που παίρνω χαρά,
βλέπω πως κάποιες νότες δεν σου ταιριάζουν και δεν μου ταιριάζουν.
Καταλαβαίνω πως κάποιες από αυτές δε θες να τις ακούς
και άλλες δε θέλω εγώ να ακούω.
Η ζωή που είχα φτιάξει με αυτές τελειώνει σιγά σιγά
και ο σκοπός θα σταματήσει να ακούγεται.

Προσπάθησα αλλά δεν κατάφερα να πάρω.
Προσπάθησα αλλά δεν θέλησες να μου δώσεις.
Κρίμα, ήταν μια πολύ όμορφη μελωδία,
για μένα πανέμορφη.

Η ΑΛΛΑΓΗ...

Η Νεραιδόσκονη…αυτή που αναρωτιόταν για το ποιος κάνει όνειρα,
Αυτή που ευχόταν να μπορέσει κάποια στιγμή να κάνει έστω και ένα.
Ένα όνειρο μέσα στον κόσμο που αυτή έπλασε, μέσα στην ονειροχώρα της.
Και προσπάθησε και κατάφερε να κάνει ένα όνειρο, ένα μεγάλο όνειρο.
Και άνοιξε τα φτερά της και πέταξε ψηλά, τόσο ψηλά που ποτέ άλλοτε δεν είχε τολμήσει.
Έριξε την μαγική της σκόνη και έφτασε σε μέρη που ποτέ ξανά δεν είχε πάει.
Και πήρε χαρά και έδωσε χαρά, δεν ένιωσε όμως να έχει δώσει λύπη, μόνο πήρε.
Κάνοντας όλα αυτά δεν καταλάβαινε πως τα φτερά της κόβονταν σιγά σιγά, τόσο
σιγά που δεν το ένιωσε, παρά έπεσε μια μέρα απότομα και δεν μπόρεσε να ξαναπετάξει.
Δεν λυπήθηκε καθόλου, ίσα ίσα που ένιωσε να δικαιώνεται για μια φορά ακόμα, γιατί αυτό που είχε υποψιαστεί ήταν τελικά πραγματικότητα.
Γιατί η Νεραιδόσκονη είδε πως στον κόσμο του ονείρου της υπήρχαν άνθρωποι που δεν υπολόγιζαν, υπήρχαν άνθρωποι που δεν πρόσφεραν, άνθρωποι που έλεγαν ψέματα ακόμα και σε μια νεράιδα που έδωσε τα πάντα γι αυτούς και άνθρωποι που κοιτούσαν μόνο τους εαυτούς τους.
Και την έκαναν να θυμώσει, την έκαναν να τα βάλει με τον εαυτό της, την έκαναν να κλάψει μέχρι που κατάλαβε ότι δεν το άξιζαν.
Όχι, όχι, χίλιες φορές όχι, δε θα υπάρξει πάλι κανένα όνειρο, δε θα υπάρξει πάλι μια τέτοια νεράιδα.
Θα ζήσει σε μια ζωή που θα μπορεί να νιώθει ότι δεν την χρησιμοποιούν, ότι δεν θα πατήσουν πάνω της, πάνω σε ένα όνειρό της για να κερδίσουν.
Τι ήταν…μια μικρή νεράιδα ήταν και κατάφεραν όχι μόνο να την κάνουν να μην μπορεί να ξαναπετάξει αλλά να νιώσει πως δε θα μπορέσει να δώσει ξανά χαρά.
Τώρα πια ήταν ένα πλάσμα σαν όλα τ’ άλλα και έτσι θα έμενε.
Αποφάσισε να αφήσει την ονειροχώρα, να μην χρησιμοποιήσει πάλι την Νεραιδόσκονη, αποφάσισε να πάει στη γωνιά της σκέψης και να την φωνάζουν Ζωή.
Η γωνιά της σκέψης χωρίς να θέλει κάτι που δεν πρόκειται να πάρει ποτέ και η Ζωή όχι σαν όνομα αλλά σαν επιθυμία.
Αυτό που κατάλαβε περισσότερο η νεράιδα ήταν πως ακόμα και μέσα από ένα όνειρο μπορεί κάποιος να διδαχτεί να μάθει και ας του κόστισε πολύ περισσότερο απ’ όσο περίμενε.
Είπε ‘’τέρμα τα όνειρα, όχι άλλα τέτοια όνειρα’’.
Ακόμα κι αν δεν είχε φτερά, ήταν το ίδιο ευαίσθητη και το σίγουρο ήταν πως δε θα μπορούσε να αντέξει αν της τύχαινε να ζήσει κάτι τέτοιο ξανά.
Είχε πολύ δουλειά… έπρεπε να φτιάξει ένα καινούργιο σπίτι κάπου χαμηλά, στη γη,
να περπατάει ώρες ατελείωτες και να τα βλέπει όλα διαφορετικά.
Έπρεπε να δει πως είναι να ζει σαν άνθρωπος.
Να δει πως φέρονται οι άνθρωποι.
Να δει πολλά, αλλά ήξερε πως ποτέ δε θα τους έμοιαζε γιατί κατά βάθος θα ήταν για πάντα μια νεράιδα.