TI EXΩ ΚΑΝΕΙ;

Ένας κόμπος στο λαιμό...
Ένα βάρος στο στήθος...
Ένα δάκρυ που στέκεται...
και μια κραυγή που θες να βγάλεις
και δεν μπορείς...
Θες όμως να φωνάξεις,
να πεις ...
''τι έχω κάνει;''
*
Και ποιος να σε ακούσει
και ποιος να σε καταλάβει
και ποιος να σου σταθεί.
Ποιος να το κάνει για σένα
όλοι και κανένας.
*

Και ο κόμπος μένει,

το βάρος γίνεται μεγαλύτερο

και το δάκρυ κυλάει όπως κύλησαν τόσα άλλα.

Η κραυγή εκεί όμως, να σε πνίγει περισσότερο,
να σου θυμίζει, να σε πονάει, να μη σ' αφήνει να ησυχάσεις.
*
Αυτή είναι η πληρωμή σου και το ξέρεις.
Ετσι θα είσαι μέχρι να βγάλεις το χρέος σου,
ένα χρέος που θα πληρώνεις για πολύ καιρό,
ίσως και για πάντα.

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΚΟΜΑ...

Σε κοιτώ και κοιτάς αλλού...
Σε αγγίζω και δεν κάνεις το ίδιο.
Σου μιλάω και με κοιτάς...
*

Όλα σε ενδιαφέρουν και τίποτα.
Όλα όπως τα θες και όποτε...
*

Δεν είσαι εσύ, είσαι ένας άλλος.
Δεν είμαστε εμείς...
*
Ότι και να ζήτησα δεν έγινε.
Ότι και να είπα δεν ακούστηκε...
Εσύ εκεί και εγώ εδώ.
Και τι μας χωρίζει;
*
Δεν πλησιάζεις και μένω μόνη.
Ψάχνω να βρω κάτι να κάνω...
Να γεμίσω και εγώ τις ώρες μου,
όπως γεμίζεις και εσύ τις δικές σου.
*
Θα προσπαθήσω...ακόμα μια φορά
κι όπου με βγάλει.

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ

Αναρωτιέμαι...

Πόσο δύσκολο είναι για κάποιον,

να σου ρίξει μια γλυκιά ματιά,

να σου δώσει ένα χάδι,

να σου πει έναν καλό λόγο,

μια γλυκιά κουβέντα

να δείχνει πως κάτι αισθάνεται και αυτός για σένα.

Να σου χαμογελάσει, να σε κοιτάξει στα μάτια

και να δεις μέσα τους ότι ζητάς,

ότι θα μπορούσαν χίλιες λέξεις να πουν.

Να περιμένεις να πει αυτό που εσύ εύχεσαι

και να μην το ακούς ποτέ.

Να ξεκινάει να πει κάτι και να σκέφτεσαι

πως τώρα θα πει κάτι για σένα,

αλλά πάλι να μην είναι έτσι.

Μπορεί κάποιος να αντέξει έτσι;

Εγώ δεν μπορώ.

ΤΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Σκέφτηκα να σου κάνω ένα δώρο,
να στο δώσω με πολύ χαρά και αγάπη.
Ήταν ένα λουλούδι, σπάνιο και πολύ ευαίσθητο.
Σου έδωσα οδηγίες πως να το περιποιήσε.
Σου είπα να το βάλεις στη σκιά, να το ποτίζεις,
να του μιλάς, να του κόβεις τα μαραμένα ανθάκια του
και τα γέρικα φυλλαράκια του.
Σου είπα πως αν κάνεις όλα αυτά θα είναι εκεί για πολύ καιρό,
προσφέροντάς σου την ομορφιά του, το άρωμά του.

Εσύ όμως...

Σταμάτησες να το κοιτάς, ξέχασες να το ποτίσεις
και αυτό μαράζωσε.
Ξέχασες να κλείσεις το παράθυρο και οι ακτίνες του ήλιου
έκαιγαν τα λεπτοκαμωμένα του ανθάκια.
Όταν σε ρώτησα γιατί το κάνεις αυτό, μου είπες πως παλιά είχες ένα λουλούδι που ήθελε μεγάλη περιποίηση και ότι έδινες σε εκείνο το λουλούδι όσα χρειαζόταν αλλά εκείνο ξεράθηκε.
Είπες πως αποφάσισες να κοιτάξεις τον εαυτό σου τώρα πια να μην δίνεις πολύ χρόνο στην φροντίδα άλλων.
Είπες πως προτίμησες να βλέπεις εσύ τον ήλιο να μπαίνει μέσα στο δωμάτιο και δεν σκέφτηκες ότι ενοχλούσε το ευαίσθητο λουλούδι.
Είπες πως ξέχασες να το ποτίσεις γιατί την στιγμή που εκείνο ζητούσε νερό εσύ έκανες κάτι για τον εαυτό σου.

Δεν πειράζει, από την μια ίσως μπορέσεις να το προλάβεις, να μην ξεραθεί.
Από την άλλη αν δε θες μπορείς να μου το δώσεις πίσω το δώρο μου.
Δική σου είναι η απόφαση.

***

Οι σκέψεις που γίνονται επιθυμίες.

Οι επιθυμίες που γίνονται όνειρα.

Τα όνειρα που γίνονται πραγματικότητα.

Η πραγματικότητα που γίνεται λύπη.

Η λύπη που γίνεται δάκρυ.

Το δάκρυ που γίνεται θυμός.

Ο θυμός που γίνεται σιωπή.

Η σιωπή που γίνεται πόνος.

Ο πόνος που γίνεται εφιάλτης.

Ο εφιάλτης που γίνεται φόβος.

Ο φόβος που γίνεται τρόπος.

Ο τρόπος που γίνεται συνήθεια.

Η συνήθεια που γίνεται χαρακτήρας.

Ο χαρακτήρας που γίνεται πράξεις.

Οι πράξεις που γίνονται στιγμές.

Οι στιγμές που γίνονται ζωή.

Η ζωή που διάλεξες εσύ

Η ζωή που έφτιαξες εσύ.

Η ζωή που ονειρεύτηκες και περιμένεις.

ΠΑΙΧΝΙΔΙ...✿✿✿

Έλα να παίξουμε!

Ναι! το αγαπημένο μας.

Χωρίς ζαβολιές όμως, ναι;

Μία εγώ και μία εσύ

και τώρα και οι δύο μαζί.

Ωραία!

Ώπα, είπαμε όχι ζαβολιές.

Γιατί; Αφού ξέρεις ότι δε μ 'αρέσει.

Κρίμα, νόμιζα πως μπορούσαμε

να είμαστε φίλοι.

Τι να την κάνω την συγνώμη,

είπαμε, τίμια πράγματα.

Αφού στο είπα...

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ...☆☆☆

Έμεινε μόνη η Νεραϊδόσκονη.
Μόνη με τις μπερδεμένες της σκέψεις.
Να μην έχει σε κάποιον κάτι να πει.
Να μην υπάρχει έστω ένας να της πει κάτι.
Να την συμβουλέψει, να την νιώσει,
να την μαλώσει έστω, για τα όσα σκέφτεται.
Ίσως να χρειαζόταν και αυτό, μια ''σφαλιάρα'',
έτσι για να ''ξυπνήσει''.
Να βρει τον εαυτό της που έχασε.
Να πάψει να τον ρίχνει τόσο χαμηλά.
Να αποφασίσει και να πράξει.
Να...να...να...κουράστηκα.

......................................ⓛⓞⓥⓔ

Τι να σκεφτώ;
Τι να περιμένω;
Από την αδιαφορία παίρνει κάποιος κάτι;
Από τα λόγια που λέγονται τη μια στιγμή και την άλλη
ξεχνιούνται;
Από την απουσία;

Η μία πλευρά να περιμένει και η άλλη ποτέ να μη δίνει.
Η μία πλευρά να μιλάει και η άλλη να σιωπά.
Η μία να ζητάει και η άλλη να αδιαφορεί.
Να ζητά απεγνωσμένα μια απάντηση,
να ζητά ένα σημάδι.

Τίποτα όμως, αλλά δεν πειράζει.
Και ξέρεις γιατί;
Γιατί θα έρθει η ώρα που θα χαθώ και δε θα υπάρχω.
Θα έρθει η ώρα που θα πάψω να ενδιαφέρομαι.
Θα έρθει η ώρα που δε θα είσαι τόσα πολλά για μένα.
Θα είσαι μόνο ότι χρειάζεται.

ΜΑΣΚΑΡΑΔΕΣ...*•.

Μασκαράδες...
Στολές, πούπουλα, χρώματα.
Μάσκες για να κρύβουν τα μάτια.
Στολές για να αλλάζουν εμάς.
Χορός και κέφι.
Κέφι και ποτό, ματιές και λόγια.



''Σήκω να χορέψουμε''.
''Ωραίο τραγούδι, μου θυμίζει κάτι από τα παλιά''.



Και φεύγεις και έρχεσαι.



''Μην κάθεσαι, σήκω''.
Κάποιος έχει πολύ κέφι, χορεύει ασταμάτητα.



Ξαφνικά τέλος.
Όταν σταματά ο ένας σταματούν όλοι.
Ώρα να φεύγουμε.

Πέρασες όμορφα...χαίρομαι.

ΚΑΡΑΒΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ☆♥♡

Κοιτούσα...ένιωθα.

Περνούσαν καράβια από εκείνη

την ήρεμη θάλασσα.

Άλλα όμορφα, καινούργια, περιποιημένα

και ήθελα να μπω σε ένα από αυτά και να φύγω.

Άλλα όμως άσχημα και ταλαιπωρημένα,

με τη σκουριά να τα ''τρώει''

και που ποτέ δε θα ήθελα να ταξιδέψω μαζί τους.

Περνούσαν από μπροστά μου, αλλά κανένα δεν σταματούσε.

έτσι...για να ξέρω ποιο τελικά μου αξίζει να πάρω.

Με τι θα ταξιδέψω,

με τι θα νιώσω,

με τι θα ονειρευτώ.

ΣΙΩΠΩ...♥✿♥

Περιμένεις κάτι να πω;

Όχι, δε θα σου κάνω το χατήρι.

Γιατί οι λέξεις πονάνε, το ξέρω,

το έχω νιώσει, από εσένα…

Και εγώ έχω μάθει να σιωπώ,

καλύτερα να σιωπώ παρά να κάνω

όσους αγαπώ να πονάνε.

Σιωπηλή όπως πάντα, με το βλέμμα χαμηλό.

Η σκέψη εκεί και…

άδικα περιμένεις.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΡΩ ♪ ♥✿♥

Φεύγω και έρχομαι.

Ξυπνάω και κοιμάμαι.

Γελάω και κλαίω.

Νευριάζω και ξανά ηρεμώ.

Πλησιάζω και απομακρύνομαι.

Μιλάω και σιωπώ.

___

Δε θέλω να είμαι έτσι.

Θέλω να ξέρω αν μπορώ...

μόνο να γελάω,

μόνο να κλαίω,

μόνο να κοιμάμαι,

μόνο να μένω,

μόνο να φεύγω.

___

Θέλω να ξέρω.

ΣΚΕΨΕΙΣ ♪ ♥✿♥

Σκέψεις...θέλω...

Εγώ και εσύ...οι δυο μας.

Μαζί και χώρια.

Μοναξιά και παρέα.

Μια αγκαλιά μέσα στην βροχή.

Μια ζεστή κουβέντα μέσα στο κρύο.

Η αγάπη μέσα στην ψυχή μας.

Ο χρόνος που περνά και χάνεται.

Σκέψεις...επιθυμώ...

Να μου τραγουδάς ένα γλυκό σκοπό.

Να ονειρευόμαστε το αύριο.

Να μου χαμογελάς και να το νιώθεις.

Να με κρατάς.

Σκέψεις...ονειρεύομαι...

Ένα απαλό σου χάδι.

Ένα γλυκό φιλί.

Ένα ψιθύρισμα στ 'αυτί.

φαντάζομαι...

ΥΠΑΡΧΩ

ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ♪ ♥✿♥

Και είμαι εδώ...ακόμα ζωντανή,
περιμένοντας αυτό που θα ρθει.
Ανησυχώ και λυπάμαι
και κάνω σκέψεις και προσπαθώ.
Σωπαίνω και μετά μιλάω
και ξαφνικά ζητάω.
Και συγκρίνω και νιώθω
και βλέπω
και αισθάνομαι
και αποφασίζω.
Ανησυχώ για κάτι κακό
και μετά το ξεχνάω.
Και η ζωή συνεχίζεται.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ♪ ♥✿♥

Η παράσταση αρχίζει.
Ένα έργο με δύο ηθοποιούς.
Τα λόγια λίγα, οι κινήσεις πολλές.
Μοιάζει σαν βουβή ταινία.
Οι πρωταγωνιστές παίζουν τους ρόλους τους,
αυτοσχεδιάζουν, παρασύρονται...

Το έργο τελειώνει.
Μια υπόκλιση από τον έναν...
Χειροκρότημα;
Η αυλαία κλείνει και οι ηθοποιοί
βγάζουν τις μάσκες,
ξεχνούν τους ρόλους,
δεν είναι πια ηθοποιοί.

Περιμένουν την κριτική του έργου
και προς το παρόν κρίνουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους.
Θυμούνται και σκέφτονται,
θυμώνουν και χαίρονται,
βρίσκουν τα λάθη τους, τα σωστά τους
και αναρωτιούνται αν θα ξαναβγούν στη σκηνή
με το ίδιο ή άλλο έργο.
Αν θα ξαναγίνουν ηθοποιοί
ή θα συνεχίσουν απλά να ζουν.