Έμεινε μόνη η Νεραϊδόσκονη.
Μόνη με τις μπερδεμένες της σκέψεις.
Να μην έχει σε κάποιον κάτι να πει.
Να μην υπάρχει έστω ένας να της πει κάτι.
Να την συμβουλέψει, να την νιώσει,
να την μαλώσει έστω, για τα όσα σκέφτεται.
Ίσως να χρειαζόταν και αυτό, μια ''σφαλιάρα'',
έτσι για να ''ξυπνήσει''.
Να βρει τον εαυτό της που έχασε.
Να πάψει να τον ρίχνει τόσο χαμηλά.
Να αποφασίσει και να πράξει.
Να...να...να...κουράστηκα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου