ΧΡΩΜΑΤΑ

Τελείωσε, πάει και αυτό.
Τώρα μπορώ να συνεχίσω.
Ότι είχα να πω το είπα.
Ότι είχα να βγάλω το έβγαλα,
έστω και με αυτόν τον τρόπο.
*
Οι αναρτήσεις μου είναι όλες άσπρες.
Οι σκέψεις μου όχι ακόμα, αλλά το παλεύω.
Και δεν παλεύω τόσο για άσπρες αλλά για πολύχρωμες.
Αυτές χρειάζομαι, τις πολύχρωμες, αυτές που είχα και έχασα.
*
Και είναι τόσα πολλά τα χρώματα, μα τόσα πολλά
που ξέρω πως θα μου πάρει καιρό για να τα βρω όλα.
Ναι όλα! Θέλω όλα τα χρώματα που υπάρχουν,
όχι γιατί είμαι άπληστη αλλά γιατί θέλω να έχω πάλι όσα είχα.
Αυτά που είχα μάθει μαζί τους και ξαφνικά βρέθηκα στη θέση να ζω με δύο -τρία.

ΜΠΟΡΩ;

Είναι κάποιες φορές που λέω ότι φοβάμαι,

φοβάμαι τον ίδιο μου τον εαυτό.

Τον φοβάμαι γιατί σκέφτομαι πως δε θα μπορέσω να αντέξω,

δε θα μπορέσω να παλέψω για όσα χρειάζεται.

Κλείνομαι, δεν μιλώ και περιμένω να περάσει ο χρόνος.

^^^

Άλλες φορές βάζω με το ζόρι τον εαυτό μου να μη με φοβάται,

τον βάζω να πιστέψει πως θα τα καταφέρω,

θα καταφέρω τα περισσότερα

και θα βρω δύναμη και για τα υπόλοιπα.

^^^

Και είναι και εκείνες οι υπέροχες στιγμές

που η μόνη μου σκέψη είναι πως είμαι δυνατή για όλα.

Νιώθω πως θα καταφέρω τα πάντα!

Τότε όχι μόνο δε με φοβάμαι αλλά με θαυμάζω κιόλας.

Και θέλω να την κρατήσω εκείνη τη στιγμή.

ΜΠΟΡΩ;

ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...

Μου έδωσαν την απόρριψη και είπα δεν πειράζει.

Μου έδωσαν την προσβολή και την ξέχασα.

Μου έδωσαν την αδιαφορία και την άντεξα.

Μου έδωσαν την πίκρα και εγώ αμέσως έτρεξα να την γλυκάνω.

===

Για ένα δεν έκανα τίποτα όμως και δεν μπορώ να κάνω.

Για ένα ευχαριστώ που ποτέ δεν άκουσα,

για το ευχαριστώ που περίμενα και θα μου έδινε αυτό που ήθελα περισσότερο,

θα μου έδινε να καταλάβω πως όσα εγώ έδωσα τα εκτίμησαν.

Ένα ευχαριστώ και ας μην ήταν για όλα, ας ήταν για τα μισά.

Ένα ευχαριστώ για να δείξει τον σεβασμό.

===

Ένα ευχαριστώ που εγώ θα το έλεγα ευχαρίστως και ας μου δώθηκαν όλα αυτά,

όχι επειδή είμαι καλή και ευγενική, δεν είμαι, αλλά γιατί έχω μάθει να εκτιμώ και να σέβομαι,

να λέω ευχαριστώ για μια μόνο στιγμή που έχω νιώσει ότι μου έχει δωθεί κάτι που με έκανε να νιώσω αυτό που ευχόμουν να γίνει, αυτό που λαχταρούσα.

-

ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...ΜΟΝΟ ΕΝΑ.

-

Δυστυχώς δεν μου δώθηκε η ευκαιρία να το πω.

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ

Πριν αρκετό καιρό σου είχα μιλήσει...
Πριν αρκετό καιρό τα είχαμε πει.
Και είχαμε κανονίσει, είχαμε σχεδιάσει,
είχαμε πει να προσπαθήσω και να προσπαθήσεις.
Πριν αρκετό καιρό που πέρασε και φάνηκε περισσότερος.
Φάνηκε μεγάλος, άφησες χρόνο να χαθεί και εγώ το ίδιο.
Τώρα ξαναπροσπαθώ και περιμένω να πετύχω κάτι.
Είναι δύσκολο, το ξέρω, αλλά θα το παλέψω.
Θα παλέψω για όσα έχω χάσει από εσένα και όσα έχω χάσει από εμένα.
Θα παλέψω για το καλό όσων μας χρειάζονται μαζί.

ΘΥΜΑΜΑΙ

Συνηθίζω να λέω σε διάφορους γνωστούς ότι η μνήμη μου είναι σαν του χρυσόψαρου, μικρή, ίσως όχι τόσο μικρή αλλά το λέω για πλάκα.

Πραγματικά όμως το βλέπω πως δε θυμάμαι κάποια πράγματα, κάποια είτε σημαντικά είτε λιγότερο σημαντικά.

Το έχω δει, το έχω καταλάβει, είναι έντονο τον τελευταίο καιρό και δεν μου αρέσει γιατί δεν ήμουν έτσι.

Ξέρω όμως τι συμβαίνει, γιατί μου συμβαίνει...

Είναι που έχω τόσα πολλά να σκεφτώ, είναι που έχω φορτώσει το μυαλό μου με πολλά και μάλλον δεν μπορεί να τα ''σηκώσει''.

Αυτό που με ενοχλεί όμως πολύ είναι που ξεχνάω κάποια πράγματα που πρέπει να θυμάμαι και θυμάμαι κάποια που πρέπει να ξεχάσω.

Να πως το χρυσόψαρο γίνεται ελέφαντας...!

Και δεν με ενοχλεί μόνο, με νευριάζει κιόλας. Και είμαι σε μια συνεχή προσπάθεια να ξεχάσω και ταυτόχρονα να θυμάμαι. Είναι κουραστικό, είναι ίσως και κάτι πάνω από τις δυνάμεις μου. Δεν σταματώ όμως, πρέπει να συνεχίσω για το καλό, το δικό μου καλό, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που με χρειάζονται, που περιμένουν από μένα, που είμαι ίσως κάτι γι αυτούς.

ΕΠΕΣΑ ΕΞΩ...

Από μικρή θυμάμαι να γίνεται αυτό και δυστυχώς δεν έχει αλλάξει.
Από μικρή θυμάμαι που όταν σκεφτόμουν κάτι πολύ,όταν ονειρευόμουν κάτι πολύ,

όταν το κανόνιζα με το μυαλό μου και έλεγα θα κάνω εκείνο και θα πω αυτό, στο τέλος πάντα δε γινόταν. Είτε δε γινόταν καθόλου ή γινόταν με τελείως διαφορετικό τρόπο. Και η παραμικρή λεπτομέρεια που είχα σκεφτεί δεν τύχαινε, δε γινόταν και αυτό με τσάντιζε γιατί το είχα βάλει σε μια σειρά, είχα σκεφτεί τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις, ήμουν έτοιμη.
---
Αυτό δε σταμάτησε και έτσι την έπαθα και αυτή τη φορά.
Σκέφτηκα, ονειρεύτηκα, κανόνισα για μια φορά ακόμα και πάλι δεν έγινε τίποτα.
Πιστεύω πως αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, όσο ζω θα είναι έτσι, όσο ζω δε θα αλλάξει, εγώ θα σκέφτομαι και αυτό δε θα γίνεται.
---
Καμιά φορά βάζω τον εαυτό μου με το ζόρι να σκεφτεί αυτό που δε θέλω για να γίνει το αντίθετο. Αυτή τη φορά όμως δεν μπόρεσα, ήταν τόσο μεγάλη η επιθυμία μου γι αυτό που περίμενα, που δεν μπόρεσα να το κάνω.
---
Το ξέρω πως στη ζωή δε μας έρχονται όλα όπως τα σχεδιάζουμε, αλλά δεν περίμενα ποτέ ότι θα έφτανα να σκεφτώ τα τελείως αντίθετα σε ποσοστό τόσο μεγάλο.

ΚΑΝΕΙΣ...

Κανείς δεν υπάρχει,

έφυγαν όλοι.

Κανείς δεν ενδιαφέρεται,

αδιαφορούν όλοι.

Κανείς δεν νοιάζεται,

έχουν τα δικά τους.

Κανείς δε ρωτά,

δεν είναι περίεργοι.

Κανείς δεν κοιτά,

δε θέλουν να δουν.

Κανείς δεν μιλά,

προτιμούν τη σιωπή.

Κανείς δεν αποφασίζει,

μάλλον δεν ξέρουν τι.

Κανείς δεν υπάρχει...

ΚΑΝΕΙΣ

ΓΡΑΦΩ...

Ξεκίνησα να γράφω σε αυτή τη σελίδα για να κρύψω τις σκέψεις μου.

Στη συνέχεια έγραψα κάποια λόγια να να τα δουν κάποιοι.

Τώρα το μόνο που κάνω είναι να γράφω, απλά να γράφω και να μην σταματώ, να λέω ότι νιώθω, όχι για να μην τα δει κάποιος ούτε για να τα δει κάποιος άλλος, δεν με ενδιαφέρει πια.

Δεν με ενδιαφέρει γιατί ξέρω πως κανένας δε νοιάζεται για όσα λέω,

έτσι νιώθω αυτή τη στιγμή...

Τα γράφω μόνο για να τα πω στον εαυτό μου με αυτόν τον τρόπο,

να τα γράψω και να νομίζω πως έτσι τα έχω πει σε ένα φίλο, ένα φίλο που πραγματικά νοιάζεται για μένα και θα ήταν μεγάλη του χαρά να μου σταθεί όταν θα του τα έλεγα.

Έναν φίλο, έναν πραγματικό φίλο που αληθινά και πραγματικά σκέφτομαι πως αυτόν τον καιρό δεν έχω ή έχω και δεν μπορώ να το καταλάβω, είτε γιατί δε θέλω είτε γιατί δεν μου έχει δώσει αυτή/ος να το καταλάβω.

Έτσι νιώθω και έτσι γράφω, για μένα και μόνο για μένα.

ΝΟΜΙΖΑ...

Μου μιλούσαν και δεν τους άκουγα.

Με συμβούλευαν και τους αγνοούσα.

Νόμιζα πως ήξερα, νόμιζα πως τα ήξερα όλα.

Νόμιζα πως επειδή δεν ήξεραν δεν είχαν δίκιο.

---

Έκανα και την έξυπνη και τους έλεγα πως δεν είναι έτσι,

έλεγα να σταματήσουν γτ δεν ξέρουν.

Τώρα βλέπω πόσο δίκιο είχαν,

τώρα βλέπω πως έπρεπε να τους είχα ακούσει.

---

Πόσο λάθος έκανα, πόσο μα πόσο...

Και όχι γιατί δεν το είχα κάνει ήδη,

όχι γιατί δεν είχα πάθει όσα είχα πάθει,

αλλά γιατί περίμενα να πάθω κι άλλα.

---

Όσο ζω μαθαίνω και όσο ζω μεγαλώνω.

Μαθαίνω και δεν ξανακάνω τα ίδια λάθη,

μεγαλώνω και ωριμάζω, παύω να κάνω σαν παιδί.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Καλημέρα στο σήμερα.

Καλημέρα στην καινούργια μέρα,

στην ηλιόλουστη μέρα, στη μέρα που όλα ξεκινούν.

Καλημέρα στην ελπίδα που προσπαθεί να γεννηθεί,

στις ηλιαχτίδες που προσπαθούν να περάσουν μέσα μας.

Μια καινούργια μέρα, μια καινούργια αρχή,

μια προσπάθεια , ένας αγώνας

και ποιος ξέρει...και μια χαρά ίσως.

Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Μια ανάρτηση για μια παράσταση που δώθηκε,

όχι για να την θυμάμαι αλλά για να θυμάμαι.

Να θυμάμαι πόσο καλά έπαιξα τον ρόλο μου,

να θυμάμαι πόσο άνθρωπος ήμουν,

να θυμάμαι πόση αγάπη έδωσα,

να θυμάμαι πόσο άσχημα για μένα έκλεισε η αυλαία.

Μια παράσταση που θα μου θυμίζει μόνο τι έμαθα

θα μου θυμίζει τι ένιωσα, τι είδα.

Να τα θυμάμαι και να ξέρω από δω και πέρα

τι κάνω και τι είμαι, να θυμάμαι εμένα.

Αυτό και μόνο αυτό και τίποτε άλλο.

Το έργο έλαβε τέλος,

άλλο ρόλο δεν πρόκειται να παίξω, μου έφτανε αυτός.

Η καριέρα μου σαν ηθοποιός τελείωσε.

Κλείνω τα φώτα της σκηνής

και βγαίνω στο πραγματικό φως της ΖΩΗΣ.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ

Σκέψεις που περνούν...

Μια όμορφες και μια άσχημες.

Μια με το χαμόγελο και μια με την λύπη.

Μια με την αισιοδοξία, την προσμονή,

μια με την απογοήτευση και την αποτυχία.

Η ελπίδα που ζει και η ελπίδα που πέθανε.

---

Το μυαλό που γυρίζει και δε σταματά.

μπερδεμένες σκέψεις, ερωτήματα χωρίς απάντηση.

Ερωτήματα που θα μπορούσαν να είχαν απαντηθεί,

απαντήσεις που θα μπορούσαν να βοηθήσουν.

---

Και σκέφτομαι πως ίσως πρέπει εγώ να τις δώσω

και ας είναι και λάθος, φτάνει να ησυχάσω,

να βρω τον εαυτό μου, να βρω την γαλήνη μου,

να ζήσω ξανά όπως πριν.

Σκέψεις που πέρασαν και θα ξαναπεράσουν...

---~~^.^~~^.^---

Με εσένα τα έχω ''βάλει'' και το ξέρεις.

Με εσένα και δεν μπορώ να σε κάνω πέρα.

Γιατί δεν είσαι κάποιο παλιό ρούχο για να το πετάξω,

δεν είσαι ένας γνωστός για να σε ξεχάσω,

δεν είσαι ούτε καν φίλος.

---

Με εσένα τα έχω ''πάρει'' και το ξέρεις.

Στο λέω κάθε μέρα και προσπαθώ να σε αλλάξω.

Στο λέω κάθε μέρα, κάθε ώρα πως δεν σε μπορώ.

Θέλω να φύγεις αλλά ξέρω πως δεν είναι εύκολο.

---

Έτσι ήσουν πάντα...

Έτσι θα μείνεις...

Έτσι θα υπάρχεις μέσα μου

και που ξέρεις, ίσως μια μέρα χάσουμε ο ένας τον άλλον

και τότε χαθήκαμε,

μας ξεχάσανε.

ΜΟΝΗ ΚΑΙ ΜΕ ΠΑΡΕΑ

Βρέθηκα σε έναν τόπο πανέμορφο...
Ήταν σα να βρισκόμουν στον ουρανό.
Σύννεφα πεσμένα ως εκεί που βρισκόμουν.
Η παρέα μου καλή, ευχάριστη, μα με ένα παράπονο συνέχεια...''Που χάθηκες εσύ;''
''Αποζητώ τη μοναξιά'' τους είπα.
Ήμουν σε έναν όμορφο τόπο και εγώ κρατούσα στα χέρια μου τον δικό μου.
Τον κόσμο μου, εμένα, εκείνο που θέλω και εκείνο που δεν έχω.
Εκείνο που κανένα σύννεφο, κανένα ρυάκι και κανένα αγριολούλουδο δεν μπορούσε να με κάνει να το ξεχάσω.
Ηρέμησα λίγο από την φασαρία της καθημερινότητας αλλά οι σκέψεις ήσαν πολλές, πολλές και μπερδεμένες.
Περπατούσα και δεν κουραζόμουν γτ με την παρέα λένε είναι πιο μικρή μια διαδρομή.
Και εγώ είχα παρέα και ας μην ήταν κανένας δίπλα μου.
''Έλα, που χάθηκες πάλι;''
''Έξω είμαι, κοιμηθείτε.''

ΘΑ ΦΥΓΩ...

Θα φύγω...

Πλησιάζει η ώρα που θα αποχωρίσω...

Θα αποχωρίσω από το ψέμα που υπάρχει.

Από αυτό που εγώ έπλασα σαν αλήθεια.

Μια αλήθεια που εσύ δεν βλέπεις

ή που δε θες να δεις

ή που βλέπεις

ή δε θες να παραδεχτείς και να την νιώσεις,

ή...ή...ή...

Πολλά ή που δεν αντέχω, πολλά ή που δεν περίμενα να υπάρχουν, πολλά ή που τα χαλάνε όλα.

Θα φύγω...όσο κι αν με πονάει, θα φύγω όσο κι αν δε θέλω...

Αλλά δε γίνεται αλλιώς, δεν μπορεί να δίνει μόνο ο ένας, δεν μπορεί να συνεχίσει να δίνει χωρίς να παίρνει και αυτός κάτι.

Γι' αυτό σου λέω, δώσε μου αν έχεις, δώσε μου αν θες, έστω και για λίγο και μετά θα φύγω.

Θα φύγω μακρυά από τις σκέψεις, μακρυά από τα ψέματα, μακρυά από όλα όσα δεν μου δίνουν ζωή.

Θα φύγω από ότι έπλασα, θα το χαλάσω, θα φτιάξω αυτό που θες εσύ και με αυτό θα ζήσω.

Μα κάνε μου αυτή τη χάρη, στο λέω και πάλι, δώσε μου αν έχεις, ίσως να μην προλάβεις.