GOLDEN DREAMS

ΓΡΑΜΜΑΤΑ, ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Έχω καιρό πολύ που τα διάβασα για τελευταία φορα

και ίσως να χρειάζεται να το κάνω πάλι.

Νομίζω πως κάποιες φορές το έχω ανάγκη.

Λέω λοιπόν σήμερα να ανέβω στο πατάρι

και να κατεβάσω μια κούτα με γράμματα.

Να τα διαβάσω πάλι, να θυμηθώ πάλι,

να ζήσω πάλι με τις αναμνήσεις.

Να δω λόγια αγάπης, έρωτα, να θυμηθώ,

να μελαγχoλήσω να δακρύσω.

Να δω τι ονειρευόμουν, τι κατάφερα και τι όχι.

Να δω τι ζητούσες και τι έδωσα.

Να δω τι ζητούσα και τι έδωσες.

Να σε δω, να με δω...

Να σε θυμηθώ, να με θυμηθώ.

ΤΟ ΑΝΘΙΣΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

Πριν λίγες μέρες έδωσα μια ευχή σε ένα φίλο.

Του είπα να βρει το ανθισμένο δέντρο του χειμώνα

και να πάρει χαρά από αυτό.

Σκέφτηκα πως είναι μια πολύ καλή σκέψη και ότι θα μπορούσα να κάνω το ίδιο και για τον εαυτό μου.

Βγήκα έξω και άρχισα να το ψάχνω.

Βρήκα άλλα δέντρα που δεν είχαν όχι μόνο άνθη, άλλα ούτε φύλλα, όχι δεν μου αρέσουν αυτά τα δέντρα, δεν θέλω να τα κοιτώ.

Βρήκα δέντρα που είχαν επάνω τους καρπούς, τα θαύμασα!

Τόσα πολλά μα πουθενά αυτό που ζητούσα.

Κάπου πιο πέρα είδα ένα μεγάλο κτήμα με καταπράσινα, γεμάτα φύλλα δέντρα, έψαξα να δω αν ανάμεσά τους υπήρχε και αυτό που έψαχνα.

Τίποτα όμως.

Περπάτησα για ώρα πολύ, ανέβηκα λόφους, πέρασα μονοπάτια και βρέθηκα σε μια ρεματιά.

Ήταν στην άλλη της άκρη, απεναντί μου!

Εκεί, πανέμορφο!

Έκατσα και το χάζεψα...το κοιτούσα για ώρα, είδα ένα έντομο που προσπαθούσε να πάρει λίγη τροφή από τα άνθη του και ζήλεψα...

Δεν μου έφτανε πια μόνο να το κοιτώ, ήθελα να το αγγίξω, να το μυρίσω...

Ζήλεψα εκείνο το μικρό έντομο που μπορούσε να πετάξει και να πάει ως εκεί...

και εγώ;

Πως θα φτάσω ως εκεί;

Πως να περάσω την ρεματιά;

Δεν υπήρχε δρόμος...δεν υπήρχε δύναμη, δεν υπήρχε τρόπος να φτάσω ως εκεί.

Τράβηξα μια φωτογραφία για να το θυμάμαι και κίνησα λυπημένη να γυρίσω πίσω, πίσω στα γνωστά μέρη, στα δικά μου μέρη με τα δέντρα χωρίς άνθη, με τα δέντρα χωρίς φύλλα.

Σκέφτηκα να μην πάω πάλι να το δω, να κοιτώ μόνο την φωτογραφία του και να περιμένω να ανθίσουν αυτά τα δέντρα που είναι κοντά μου,

να πάρω χαρά από αυτά και να μπορώ να κάνω όσα δεν μπόρεσα με εκείνο το ξεχωριστό ...ανθισμένο ...δέντρο.... του χειμώνα.

ΟΝΕΙΡΑ;

Ποιος κάνει όνειρα;
Όνειρα της ημέρας...για ποιον λόγο;
Για κάτι ψεύτικο που θα δώσει χαρά μόνο στην σκέψη;
Για κάτι που είναι ψεύτικο από μόνο του;
Για να έχω κάτι να κάνω, κάτι να σκέφτομαι;
Και από την άλλη...ποιος είπε ότι μπορώ;
Όνειρα του ύπνου...κάποτε , ναι.
Χαρούμενα, ερωτικά όνειρα που δεν ήθελα να τελειώσουν.
Τώρα σταμάτησαν και αυτά, ακόμα και τα όνειρά μου
όταν κοιμάμαι είναι μπερδεμένες σκέψεις, ακόμα και εκεί
φαίνομαι δειλή, ακόμα και εκεί δεν μπορώ να χαρώ.
Νόμιζα ότι στην ονειροχώρα θα μπορούσα να ονειρευτώ,
νόμιζα πως θα μπορούσα να το κάνω, θα μπορούσα με την νεραιδόσκονη να κάνω
κάτι μαγικό και ίσως να έκανα με λίγες λέξεις γραμμένες από ένα πληκτρολόγιο.
Έμειναν μόνο λέξεις όμως και τίποτα από όλα αυτά δεν έχει να κάνει με την πραγματικότητα.Τελειώνω δίνοντας μια ευχή στον εαυτό μου...δεν θα ευχηθώ να μπορώ να κάνω όνειρα, εύχομαι να μπορέσω να σταματησω να σκέφτομαι ότι δεν μπορώ.

ΠΕΤΑΞΤΕ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ...

Πετάξτε πεταλούδες μου...

κι ας είστε χάρτινες, ψεύτικες.

Σας έκανα άσπρες, λευκές, αισιόδοξες.

Πετάξτε και φέρτε το φως στη συννεφιά μου.

Φέρτε το χρώμα στην καθημερινοτητά μου.

Φέρτε την ομορφιά σας στην ζωή μου.

Πετάξτε.

ΣΚΟΤΑΔΙ

Η νύχτα...

Το φεγγάρι...

Τα ξερά κλαριά...

Ο χρόνος που περνά...

και όλα αλλάζουν...

και όλα μένουν ίδια...

εγώ εδώ και εσύ εκει...

και πόσο θα ήθελα να είμασταν μαζί.

***

Την νύχτα είναι όλα σκοτεινά...μαύρα.

Σκοτεινές και μαύρες και οι σκέψεις...

Πικρές και κρύες.

Και η ζεστασιά που τόσο ζητώ είναι μακριά μου.

***

Δεν καταλαβαίνεις τίποτα...

και ίσως είναι καλύτερα έτσι...

Εσύ κοιμήσου γλυκά και ονειρέψου

και όταν θελήσεις θα έρθω να σε βρω.

***

Καληνύχτα αγγελέ μου.

ALONE

Σου είπα ότι πονάω και εσύ χαμογέλασες…
Σου είπα για τα λόγια σου και εσύ τα αρνήθηκες…
Σε πλησίασα και εσύ απομακρύνθηκες…
Έκανες πως δεν συμβαίνει τίποτα…
Μα ήταν αργά....
Δεν έκανες τίποτα όταν έπρεπε.
Τώρα σου λέω απλά μια καληνύχτα και φεύγω.
Αύριο μια καινούργια μέρα ξημερώνει.
Ας είναι πιο φωτεινή.

Η ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

Bλέπω το ίδιο έργο, ξανά….
με τους ίδιους πρωταγωνιστές…
μόνο που τώρα οι ρόλοι έχουν αλλάξει,
εγώ παίζω τον ρόλο που είχες παίξει εσύ και εσύ τον δικό μου…
και αυτό που εγώ κάποτε το έζησα σαν κωμωδία
τώρα το ζω σαν δράμα.
Και θέλω όχι μόνο να τελειώσει,
αλλά και να έχει όμορφο τέλος και το επόμενο έργο που θα παίξουμε
να έχει όχι μόνο εμάς πρωταγωνιστές
αλλά να είμαστε και στους δεύτερους ρόλους
ακόμα και τους ρόλους των κομπάρσων.
Ένα έργο μόνο μ’ εμάς
σε ένα έργο ερωτικό
που δε θα έχει τέλος.

ΑΓΓΕΛΕ ΜΟΥ

Ακομά κι αν φύγεις

για το γύρω του κόσμου,

θα 'σαι πάντα δικός μου

θα 'μαστε πάντα ΜΑΖΙ.

ΦΑΤΣΟΥΛΕΣ

Aγγελούδια...

Ψυχούλες...

Ξεγνοιασιά...

Ευτυχία...

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ...

Μου λείπει εκείνος ή εκείνη όταν εγώ τους έχω ανάγκη...
Είναι και κάποιες στιγμές που δεν μου λείπει κανένας, θέλω να είμαι μόνη...
Μου λείπει εκείνος όταν θέλω την ζεστή του αγκαλιά...
Μου λείπει το φιλαράκι μου όταν θέλω να του/της πω κάτι, να μιλήσουμε
να με μαλώσει, να με συμβουλέψει...
Μου λείπουν όλοι και κανένας.

ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Περπατούσα σ’ ένα δάσος
γεμάτο λουλούδια, ζωάκια και πολύ ηρεμία.
Μπροστά μου συνάντησα ένα μικρό σοκάκι
που είχε κάποια ξεχωριστά αγριολούλουδα.
Θέλησα να το περπατήσω και όσο προχωρούσα
γινόταν ακόμα πιο όμορφο.

Από ένα σημείο και μετά η ομορφιά του χανόταν,
δεν σταμάτησα όμως, ήμουν περίεργη να δω την συνέχεια.
Βρήκα μπροστά μου αγκάθια, ξερά χόρτα
και κλαριά που γρατζουνούσαν τα πόδια και το πρόσωπό μου.

Πονούσα, έκλαιγα αλλά συνέχιζα,
με την ελπίδα πως πάλι θα βγω στο όμορφο δάσος.
Δεν τα κατάφερα όμως και δεν συνέχισα να προσπαθώ,
δεν μπορούσα απλά έκατσα και περίμενα
μήπως έρθει κάποιος να με βγάλει από εκεί.
Ακόμα περιμένω.

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Μπήκα μέσα στην καταιγίδα
Δεν το ήθελα, έγινε από μόνο του
Δεν φοβήθηκα, πάλεψα
Προσπάθησα να μην χάσω την ζωή μου.

Έφτασε η μέρα που η καταιγίδα σταμάτησε
Μέτρησα τις καταστροφές που είχε κάνει
Μάζεψα όσα μπορούσα, κομμάτια σκόρπια

Και τώρα περιμένω να βγει ο ήλιος
Για να συνεχίσω την ζωή μου.

ΖΩΗ

Το αύριο το φτιάχνουμε εμείς.
Αρχίζει από το σήμερα,
που όσο όμορφο το κάνουμε
θα το βρούμε να μας περιμένει.

Και αν το σήμερα είναι έτσι,
το χτες θα είναι δυνατό.
Μαζί με αυτό θα είναι δυνατό
και το αύριο, γιατί το παρελθόν
επιστρέφει ξανά και ξανά.

ΘΑΛΑΣΣΑ...

Θυμάμαι εκείνη τη θάλασσα…
Την ήρεμη, γαλήνια θάλασσα
που την ζέσταινε ο ήλιος
και που και που την κουνούσε το αεράκι
και φτιαχνόντουσαν μικρά μικρά κυματάκια.
Σ’ αυτή τη θάλασσα μπορούσα να κολυμπάω
Είχαν δύναμη τα χέρια μου,
Είχε δύναμη η ψυχή μου.

Τώρα ο ήλιος είναι λιγοστός
Και ο αέρας έχει γίνει πολύ δυνατός.
Τα κύματα γίνονται μεγάλα,
τόσο μεγάλα που τα χέρια μου κουράζονται
και η ανάσα μου κόβεται όταν προσπαθώ
να σωθώ από τα τεράστια κύματα.

Βουλιάζω και ξαναβγαίνω στην επιφάνεια
παίρνω μια ανάσα και περιμένω το επόμενο κύμα.
Παλεύω ξανά και ξανά και ξέρω ότι κάποια στιγμή
θα κοπάσει ο αέρας…το ξέρω…

Δύναμη δώσε…
σε σένα το λέω…
σε σένα, κάθε μέρα.